eindevaluatie

Vanmorgend naar de eindevaluatie van de Gon geweest. Samen met Smoker, de Gonbegeleidster, leerlingbegeleidster en het CLB hebben we gebabbeld over de zoon. Dit jaar heeft hij absoluut niet meegewerkt met de Gon, het was dik tegen zijn goesting. In de klas was hij geen stoorzender en een vriendelijke jongen. Alhoewel wij zijn punten rampzalig vinden en vermoeden dat hij moet blijven zitten ging de leerlingbegeleidster er nogal luchtig over. Enkel voor agrarische technieken zit hij eronder en voor plastische opvoeding. Er zal veel afhangen van deze examenperiode.

Volgende jaar is er geen Gonbegeleiding. Hij is het moe en zijn 2 jaar voor het middelbaar zijn opgebruikt. Maar indien nodig kan er toch beroep gedaan worden op de Gonbegeleidster omdat ze voor volgend jaar 7 lln te volgen heeft op school. Ook over de thuissituatie werd gebabbeld. Probleem thuis is de clash tussen broer en zus. Normaal gezien hadden we de vrijdag een afspraak met een psychologe gespecialiseerd in autisme (lag al 3 maanden vast) maar nu belde die af omdat ze gaat verhuizen, wel 80 km. verder. Dus voor verdere begeleiding geen optie meer. Nu moet ik weer een andere afspraak regelen. Deze keer doe ik het vooral voor de zus want die is onhandelbaar met haar kuren. Ze vindt het al reuzespannend. Eindelijk word er naar haar gekeken ipv. de broer. Dat is haar grootste frustratie ook. Dat ze maar denkt dat ze achtergesteld wordt. Zucht….

Rapporten

Gisteren het rapport gaan halen van de zoon. Hij wou niet mee want hij dacht 2 buizen te hebben. Het is er “maar” één. Voor de rest met de hakken over de sloot al zitten er wel een paar goede punten tussen. Voor de oudercontact zijn we dan gaan aanschuiven bij de mevrouw van zijn buisvak. De moeder voor ons was boos en geagiteerd aan praten met de leerkracht. Dan stond ze kwaad recht met de woorden dat de mevrouw niet moest zeggen hoe ze haar zoon moest behandelen. Toen het aan ons was en we handen schudden vroeg ze al lachend om haar neus niet af te bijten. “Neen hoor, dat doen we niet”, lachten we terug: “Al heeft onze zoon ook een buis.”

Vandaag dan het rapport van de zus. Schitterend rapport, zoals we ook wel verwacht hadden. We hebben haar goed “bestoefd”, want telkens vroeg ze of het echt een goed rapport was en of we fier waren op haar. Mijn echtgenoot was verwonderd dat ze haar rapport nog niet had laten zien aan de bonmama. Binnenkort zal het rapport wel een toer maken door de familie want complimentjes hoort ze graag.

dag en nacht verschil (bis)

“En zoon, alles afgegeven aan de mevr. van Nederlands?”
“Alleen de boekenomslag.”
“???”
“Ja, de boekenbespreking moeten we pas volgende week afgeven”
“Woehahahaha!”
“Ik vind dat ni om te lachen,ze!”

Maar hij had vandaag geluk. We moesten om 12.30u bij de orthodontist zijn om mallen te laten maken. Rond 13.20 u. waren we weer buiten. Omdat meneer zijn boterhammen niet gesmeerd had wegens te laat opstaan, nog vlug een cheeseburger en milkshake gaan halen in de drive in. Als ik bijna aan de autostrade ben begint ondertussen het 6de lesuur. Hij zagen of hij naar huis mag want het 7de lesuur is het maar PO. Eigenlijk heeft hij gelijk. Het is 20 min. rijden naar zijn school. Dan kan hij nog maar een half uurtje Nederlands meepikken. Ik besluit de school te verwittigen dat hij niet meer komt. Hij blij, natuurlijk!

dag en nacht verschil

Gisteren bleiten, schreeuwen en tieren. Zijn Engels ging niet zoals hij het wou. In 10 zinnen moeten ze iets over de vakantie naar voor brengen in de simple past. De korte simpele zinnen had hij al in’t Nederlands geschreven en nu verlangde hij van me dat ik dat eventjes vlug kon vertalen. Ik wou best helpen met de woordjes die hij niet kende. “Ik ging deze zomer naar Tjechië” Op mijn vraag hoe “ik” was in’t Engels liep het mis. Zo ging het veel te traag en had hij geen tijd voor ontspanning. Hij zou de zinnetjes wel van buiten leren. Ik moest enkel vertalen. Over en weer gepalaver dat het niet de bedoeling is dat ik zijn Engels maak. Drie keer hebben we een poging gedaan. Hij was helemaal over zijn toeren. Enfin, ik heb meer woordjes vertaald dan ik van zin was, maar hij deed dan tenminste poging om ook enkele woordjes te vertalen. Wat een drama en drukte.

Vandaag kwam hij thuis met de mededeling dat hij geen tv. ging zien want hij moest zijn boekbespreking maken en een boekomslag tekenen. In potlood werd een eenvoudige tekening gemaakt van een auto in de lucht en flatgebouwen. Kleuren wou hij niet, gelukkig nam hij toch mijn suggestie aan om het in zwarte stift te overtrekken. Om 18.00 uur begon hij aan de boekbespreking. Ik deed een poging om tips te formuleren maar merkte direct aan zijn houding dat het niet in goede aarde viel. Hoofdstuk per hoofdstuk deed hij een uitgebreide samenvatting. Gelukkig zag het resultaat er vrij netjes uit. Tussendoor moest hij ook nog een taak van bio doen. Hij heeft uiteindelijk gewerkt tot 22.30 u. Zonder drama, zonder zeuren. Ik ben best fier op hem vandaag.

En hopelijk begint hij de volgende keer vroeger aan zijn boekbespreking!

emotie en huilen

Donderdag belde de zoon mij huilend op om hem te komen halen. Terwijl ondertussen allerlei rampscenario’s door mijn hoofd schoten probeerde ik hem te kalmeren en te vragen waar hij was. Aan ons station. Hij vond het sleuteltje van zijn fiets niet en was in alle staten. Opgelucht dat het dat maar was, reed ik met de reservesleutel naar hem toe. Ondertussen was hij gekalmeerd en vooral heel blij dat er nog een reservesleuteltje was. Tijdens het wachten had hij nog verder gezocht. Waarschijnlijk is het uit zijn broekzak gevallen.
Later op de avond was hij zoals altijd en op school had het “goed” geweest.

Omdat er op school een incident was geweest waarop de zoon ook in huilen was uitgebarsten en een klasgenoot zei dat hij een “bleitkous” was, leek het de Gon-begeleidster een goed idee om de klas in te lichten als hij akkoord was. Ik vond dat ook goed als hij het zelf ook wou. Maar hij wou niet, liet de Gon-begeleidster via e-mail weten.

Vrijdagavond had ik hem alleen in de auto en vroeg ik waarom het in de klas niet geweten mocht zijn. Hij had liever van niet. Op de vraag waarom het in het 5de studiejaar wel mocht zei hij: “omdat dat vertrouwd was”. Nu heeft hij meer schrik dat hij er gepest mee gaat worden. Zijn vriend op school weet het wel. Toen ik vroeg of ze het in de klas wisten dat A. ( een klasgenote) ASS heeft zei hij neen. Toen ik vroeg of A. ook Gon krijgt zei hij dat dat privacy was. A. weet ook dat hij ASS heeft en nog een paar van zijn “bende”. Toen zei hij dat het wel verdacht was dat ik zoveel vragen stelde. Echt verdacht. Mijn antwoord dat ik bezorgd ben om hem beaamde hij. Ik was veel te bezorgd en dat was niet nodig.

Als de zoon onder druk staat en/of hij ziet geen uitweg begint hij te huilen. Nu hij in het 2de middelbaar zit is zo’n emotie natuurlijk niet stoer. Valt hij meer uit de boot, valt hij op. Ideaal slachtoffer. AUB pesters, laat hem links liggen. Hij heeft al genoeg demonen in zijn hoofd.

Oudercontact dochter

We vertrokken, kwamen aan, zaten neer en konden daarna al naar binnen.
“Schitterend”, zei de klastitularis: “Zij heeft dat heel goed gedaan, er valt niks op aan te merken.”
Ik vertel dat de dochter thuis heel gediciplineerd is om huiswerk te maken en te leren. Dat ze zelf afkomt wanneer we haar moeten overhoren.
“Dat hoor ik graag”, zei de juf: ” *koetjes en kalfjes*” “*Pattati en pattata*”, antwoordde ik.
Met een stevige handdruk namen we afscheid.

Beneden kochten we truffels om ergens klasdagen de sponseren en waren we thuis voor we het wisten.

Wat een verschil met de oudercontact van de zoon!

Oudercontact zoon

Na het rapport, het oudercontact. Zijn rapport kon beter. Zelfs een buis van agrarische technieken. Commentaar: taak niet afgegeven = 0/10 en zwakke toetsen.

Het oudercontact op zijn nieuwe school is zonder afspraak. Aanschuiven dus. De leerkrachten zitten allemaal in de refter aan kleine tafeltjes Efficient als ik ben vraag ik wie er de laatste aan het aanschuiven is bij de klastitularis en bij de leerkracht Engels. En dat ik dan na hen kom. Gelukkig staan er voldoende stoelen en kan mijn man drinken halen aan de bar. We schuiven zelfs nog aan voor de leerkracht TA waar hij een buis voor had. We zijn er uiteindelijk na 2,5 uur vanaf.

We hebben de indruk dat de leerkrachten toch niet doordrongen zijn van zijn autismeproblematiek. Ondanks het feit dat ze toch een (schriftelijke) briefing hebben gehad van de Gon-begeleidster. We horen de verontschuldiging dat hij wel in een grote en extra rumourige klas zit. De drie die we spreken gaan nu extra mee zijn agenda in’t oog houden want wat hij niet inschrijft kan ik thuis ook niet controleren.

Hop, nu naar een beter rapport de volgende keer.

Rapporten

Vorige week kreeg de dochter haar rapport. Ze is zo fier als een gieter en met reden! Alles boven de 80% buiten godsdienst (75%) Haar latijn zelfs 89%, wow! Dat is een schitterende start in het Middelbaar.

Vandaag de zoon. Niet zo geweldig, maar hij heeft punten verloren met niet in orde te zijn. In tegenstelling tot de dochter moeten we verschrikkelijk hard achter zijn veren zitten. Echt duidelijk afspreken wanneer hij aan zijn schoolwerk begint. Agenda controleren, die niet altijd ingevuld is. Pfff, vermoeiend, die discussies om hem aan’t leren te krijgen.

Wat er nu voor de eerste keer in zijn leven instond was dat hij teveel babbelde in de klas!!! Nog nooit meegemaakt! Vorig jaar gaf de klastitularis (van zijn vorige school) aan dat ze hem nooit hoorde praten tussen de lessen door. Zelf was hij trots dat hij de stilste leerling van de klas was.

Nu dus niet meer.

Mooi bloemstukje

Mijn zoon zit in de land-en tuinbouwschool en heeft op maandag 6 u. praktijk. Hij belde me op dat hij de trein gemist had en wat later ging zijn. Of ik ook aan’t station zijn gerief kon ophalen (hij moet met de fiets naar huis) als hij er was, want hij was goed geladen en had een bloemstukje bij.

Tegen 18.10 belde hij dat hij er was. Het bloemstukje werd in een plastiek zak overhandigd en de boekentas werd gelijk meegegeven. Thuis haalde ik het er al voorzichtig uit en waarlijk, mijn niet creatieve zoon had er iets moois van gemaakt. Op het kaartje stond zelfs 9.5 op 10. Maar later vertelde hij dat ze zich zelf punten hadden mogen geven. Hij had zich 9.5 gequoteerd want er was nog wat oasis zichtbaar. Vond hij.

Ook had hij 2 gigantische wortels bij. Bij groententeelt hadden ze 2 uur geoogst en wortels gewassen. Ja, dat merkte ik ook aan zijn natte werkbroek.

Maandag is toch de dag dat hij het meest verteld over school. Ik moet wel elke keer vragen stellen maar krijg er toch deftig antwoord op. De andere dagen is zijn standaardzinnetje: “niks bijzonders” als ik vraag wat ze gedaan hebben.