Gisteren bleiten, schreeuwen en tieren. Zijn Engels ging niet zoals hij het wou. In 10 zinnen moeten ze iets over de vakantie naar voor brengen in de simple past. De korte simpele zinnen had hij al in’t Nederlands geschreven en nu verlangde hij van me dat ik dat eventjes vlug kon vertalen. Ik wou best helpen met de woordjes die hij niet kende. “Ik ging deze zomer naar Tjechië” Op mijn vraag hoe “ik” was in’t Engels liep het mis. Zo ging het veel te traag en had hij geen tijd voor ontspanning. Hij zou de zinnetjes wel van buiten leren. Ik moest enkel vertalen. Over en weer gepalaver dat het niet de bedoeling is dat ik zijn Engels maak. Drie keer hebben we een poging gedaan. Hij was helemaal over zijn toeren. Enfin, ik heb meer woordjes vertaald dan ik van zin was, maar hij deed dan tenminste poging om ook enkele woordjes te vertalen. Wat een drama en drukte.
Vandaag kwam hij thuis met de mededeling dat hij geen tv. ging zien want hij moest zijn boekbespreking maken en een boekomslag tekenen. In potlood werd een eenvoudige tekening gemaakt van een auto in de lucht en flatgebouwen. Kleuren wou hij niet, gelukkig nam hij toch mijn suggestie aan om het in zwarte stift te overtrekken. Om 18.00 uur begon hij aan de boekbespreking. Ik deed een poging om tips te formuleren maar merkte direct aan zijn houding dat het niet in goede aarde viel. Hoofdstuk per hoofdstuk deed hij een uitgebreide samenvatting. Gelukkig zag het resultaat er vrij netjes uit. Tussendoor moest hij ook nog een taak van bio doen. Hij heeft uiteindelijk gewerkt tot 22.30 u. Zonder drama, zonder zeuren. Ik ben best fier op hem vandaag.
En hopelijk begint hij de volgende keer vroeger aan zijn boekbespreking!
