Pffff, pubers!!!
Een poging om de kaften van mijn zoon te herschikken mislukte. Op vraag van de Gon-begeleidster moest ik een deel van de cursussen thuis bewaren, zodat hij enkel de delen moet meezeulen waar ze aan werken. Maar zoon wil niet, heeft eigenlijk schrik dat hij iets niet meeheeft. Schreeuwt dat het zijn leven is en dat boekentassen nu eenmaal veel zwaarder zijn dan in mijnen tijd. Volgens hem heel lang geleden, juist na de pré-historie.
Ook dochter werkte in de namiddag op mijn zenuwen. Na flink wat ruzie maken met de broer stuurde ik hen alletwee naar boven. Terwijl de zoon mokkend naar boven gaat, blijft zus nog petten in de zetel. De truuk om tot 10 te tellen helpt al lang niet meer. Toch doe ik het, daarna met een dreigement van heel ‘t weekend geen Wii en terug tot 10. Maar zus blijft schreeuwen, ik trek haar recht en duw haar richting gang, ze blijft gillen.
Ik weet dat ze in een spiraal zit van negatieve aandachttrekkerij en dat er dan geen redelijkheid tot haar doordringt. Ik pak haar op en zet haar in de gang. Blokkeer met mijn gewicht de deur en hoor opgelucht dat ze dan toch naar boven gaat.
Eens zo’n bui over is, is ze echt het liefste dochtertje dat je kunt hebben. Maar owéé als de duivel in haar vaart.
