Uit eten

Voor ik in’t slaap val boven mijn toetsenbord nog even mijn blogje bijwerken. Gisterenavond ben ik met de collega’s gaan eten. Dit zoals elk jaar en gesponserd door onze werkgever. Het werd Mie Katoen in Antwerpen. Gezellig interieur in een authentiek pand. Ideaal voor groepen, formule fondue of steengrill.

Ons eerste etentje met onze officiële hoofdverpleegkundige voor de fusie. Het was alsof we elkaar al jaren kenden en dat was ook zo. “Tiens, hoe kan dat nu?” hoor ik al iemand denken. “Was er niet iemand aangesteld van buitenaf die nu in opleiding zat?”
Dat klopt maar de plannen zijn (nog eens) veranderd. De nieuwe is doorgeschoven naar een postje in het kader. Onze ad-interim HVPK heeft in’t geniep testen afgelegd en is goedgekeurd. Donderdag werd ze officieel voorgesteld als de nieuwe fusie-HVPK. Van onze kant al direct applaus, wij zien dat volledig zitten met haar. De andere groep was wat terughoudend omdat ze haar nog niet kennen.

In mei worden de twee groepen bijeen gekletst, het gaat dus niet meer lang duren.

verjaardagsfeestje

Schoonbroer 3 was gisteren jarig en vond tram 4 een feestje waard. Vrienden, neven en nichten en uiteraard de broers en schoonzussen waren welkom. Pffff, ik had het liever aan mij voorbij laten gaan maar voelde me familiaal wat verplicht. Ook de echtgenoot had weinig animo om te gaan maar ik ken hem. Eens hij ginder is, is hij met geen stokken naar huis te krijgen. Ik vind het wel decadent maar op zulke momenten rijden we elk met onze eigen wagen naar ginder. Dan kan ik weg wanneer ik wil. Ik voelde me niet thuis op het feest. Buiten een enkeling kende ik niemand echt goed. Ik kende hen wel van de scouts maar ze zaten een tak lager. De neven en nichten kende ik een beetje van occasionele trouwpartijen en begravenissen. Zelfs mijn man was de naam vergeten van een aangetrouwde nicht.

Dus het duurde niet lang of ik begon te schuifelen met mijn voeten, zenuwachtig aan mijn armen te pulken of ze gekruist voor mij te houden. Schoonbroer 2 kreeg dat in de mot (want die kan goed lichaamstaal lezen). Hij legde zijn arm over mijn schouder en fluisterde: “Voelde gij u ook zo geweldig op uw gemak?” Ik schudde van neen en fezelde terug dat ik hier was omdat het mijn schoonbroer was. Hij lachtte eens en beaamde dat hij ook omwille van zijn broer hier was, anders had hij er ook niet geweest. “Kom,” zei hij:” we muizen er vanonder door zonder goeiedag te zeggen.” Echtgenoot kreeg nog snel een kusje en weg waren we.

Wat was ik blij om in mijn autootje te zitten en naar huis te rijden. De echtgenoot is uiteindelijk om 04.00 u. naar huis gekomen. Ben ik content dat wij 2 auto’s hebben!

Hagelsneeuw en sneeuw

Zaterdag begon het te hagelen. Het soort hagel waarvan men ook sneeuwballen kon maken. De zoon kon zich niet houden, deed zijn peignoir en sloeffen aan en wou naar buiten trekken. “Ge zij ni goe zeker, mokt da u klere, botte, frak, muts en handschoenen aan zijn, dan pas mode naa buite!” overdonderde ik hem. ” Maar, mama, dat is teveel werk en nu ik eens direct buiten wil spelen mag ik niet.” Na wat gepalaver hebben we beiden water bij de wijn gedaan en is hij in pijama,botten en frak buiten gaan spelen. De hond heeft nog al wat sneeuwballen aan’t vangen geweest.

Vanmiddag waren we taart gaan eten voor het nichtje haar 10de verjaardag. De grote woef hadden we in de kennel gedaan, we konden nog niet vermoeden dat het zo hard zou sneeuwen. Om 17.30 ging mijn GSM. Het was mijn vader om te vragen waar we zaten. De hond had blijkbaar veel aan’t huilen geweest. Mijn ouders, die twee huizen verder wonen, probeerden hem mee naar huis te nemen maar hij sleurde ons vader mee naar onze achterdeur en plakte er tegen. Mijn vader kreeg hem niet mee en de hond liet zelfs zijn tanden zien. Wij in zeven haasten naar huis tegen 20 km per uur door de gladde wegen. Een uur hebben we over een traject van 22 km. gedaan. Pff, wij blij dat we eindelijk thuis waren en de hond ook.

Ribbekesboot

Met dertien waren we, de veertiende was ziek. Het kon de pret niet drukken op de Ribbekesboot. We vierden onze collega die nu van haar rust kan genieten. We deinden mee met de boot en aten à volonté ribbekes. Of een vispannetje. Daarna las ik een speech voor, gemaakt door een collega die er niet bij kon zijn. De Bongobon werd overhandigd met een bloemetje erbij. Om 22.30 u. meerden we aan en reden we naar een caféetje waar nog twee collega’s ons opwachtte die avonddienst hadden gehad. Enkele gingen al door naar huis, want voor hen was het morgen terug vroeg dag.

Toen we bij de derde ronde vroegen of we er nog eentje konden drinken zei die mens: “neen” en wees op zijn klok. “Normaal sluit ik om 24.00 u.” Oepsie, het was al 01.00 u. Enfin, vrolijk afscheid van elkaar genomen en het feestvarken terug naar huis gebracht.

Het was weeral gezellig geweest!