Eerste lezing

Eerste lezing: Testament van Bram Vermeulen gelezen door Happy Genes.

Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten

(en toen brak mijn stem en heb de tekst verder uitgestameld)

het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij die bent vergeten.

En als ik dood ga, treur maar niet
ik ben niet echt weg moet je weten
het is het verlangen dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten.

En als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij mij bent vergeten
dood ben ik pas als jij mij bent vergeten.

Rust zacht en vaarwel, lieve vokke…

Hij is vrij

Zaterdag 16 u.: gesprek met de dokter: longfibrose, onomkeerbaar, geen behandeling meer mogelijk, verder zetten van de therapie is zinloos.
Zaterdag 18 u.: ziekenzalving.
Zaterdag 19.30 u.: familie die wil komt afscheid nemen.
Zaterdag 20.30.: alle ondersteundende medicatie, dialyse, sondevoeding wordt gestopt, enkel beademing blijft met zwaardere slaap-en pijnmedicatie, we weten nog niet of het uren of dagen zal duren.
Zaterdag 22.00 u.: iedereen blijft waken, we krijgen een kamer ter beschikking waar we afwisselend even kunnen rusten.
Zondag 04.00 u.: draaien en keren op een houten stoel, zijn bloeddruk en hartslag blijft ‘hangen’.
Zondag 09.30 u.: ik ga rusten.
Zondag 10.30 u.: schoonzus maakt me wakker want de hartslag wordt veel lager.
Zondag 11.00 u.: de monitor toont een vlakke lijn, beademing wordt afgezet.
Zondag 11.30 u.: afscheid in het mortuarium, ontdaan van alle katheders en sondes.
Zondag 12.30 u.: Smoker en ik zitten ‘verweesd’ thuis.

Maar eindelijk is hij vrij, vrij van alle aardse pijn en lijden!

Mijn kinderen

Ik ben trots op mijn kinderen. Trots hoe ze waardig en volwassen omgaan met de hele situatie.

Tot hier toe was het wat abstract. Ze vatte wel dat vokke heel ziek was, dat het slecht kon aflopen maar zolang het ‘afwachten’ was, was er hoop. 14 dagen geleden hebben ze hem voor het eerst gezien in een kunstmatige slaap en met beademing langs de mond. Het zicht was niet mooi. Vokke had zijn gebit niet in, hij had een neussonde, de beademing en net die dag waren zijn ogen maar half toe. Het was heel confronterend.

De dochter had dan gisteren mijn telefonisch gesprek van de dokter gehoord en huilde en was kwaad omdat we hem lieten doodgaan. De zoon had het gesprek vanuit de badkamer gehoord maar ik moest het niet meer herhalen. Beide wilden vokke nog ‘levend’ zien. De zoon was ook heel overtuigend, desnoods zelfs ’s nachts als het zo ernstig was.

Vanavond zijn we er dan samen heen gegaan. Zo emotioneel dat het 14 dagen geleden was, zo rustig en sereen waren de kinderen vandaag. De zoon bleef het wel op een afstand bekijken en na 10 min. vroeg hij of hij naar de gang mocht. De dochter bestudeerde vokke uitgebreid. Met de tracheastomie was zijn gezicht al wat menselijker en zijn ogen waren (gelukkig) helemaal dicht. Al de machines werden van nabij bekeken en de samenstelling van de sondevoeding werd onder de loep genomen. Ook gaf ze hem tenslotte een afscheidkus op het voorhoofd. Ze begreep niet dat ik (en ook zijn vriendin) de enige waren die hem telkens een kusje gaven. Het voelde toch helemaal niet eng aan.

Ja, ik ben trots op mijn kinderen.

Noveenkaarsje is bijna opgebrand

Daarnet gebeld door de dokter voor de uitslag van de longbiopsie. Hij heeft inderdaad longfibrose, zoals ze al 4 weken geleden dachten. Deze situatie is onomkeerbaar, dat staat nu zwart op wit vast. We hadden voor morgen een afspraak willen vastleggen maar het uur ging niet voor de dokter, vroeger of later ging dan weer niet voor ons omdat dan niet iedereen er bij kon zijn. Nu overleggen we de agenda’s voor zaterdag want (gelukkig voor ons) is de dokter dit weekend van wacht en dus aanwezig in het ziekenhuis.

In’t weekend moet ik heel de dag werken maar ik heb voor de namiddag recup kunnen afpingelen, jammer voor de collega die hem normaal ging krijgen maar dit gaat toch voor. Voor de maand november heb ik zeker geen klagen over mijn uren. Mijn administratieve job heb ik voor deze maand ‘on hold’ mogen zetten en ik heb een paar extra recups gekregen. Dat gaf mentaal toch een hele ontlasting. Ik wil dat niet meer, al die overplanning. Maar dat ga ik volgend jaar aanpakken….met mijn vuist op tafel kloppen, van mijn oren maken, mijn eisen stellen…yep, right, tot het zover is, slik.

Noveenkaarsje op de helft

8ste dag INZO, 5de dag beademing en kunstmatige slaap, 1ste dag nierdialyse. 1ste keer dat de dokter zich uitspreekt dat het nu toch moet gaan keren want anders…

kap-en breekwerk 1

Fris gewassen zat ik vandaag om 10.00 u. in de tuin mijn teennagels te knippen als ons vader er al stond. Klaar om te komen kappen en breken. Zo had ik het nog niet begrepen, heel de beneden moest nog ‘verdwijnen’ en Smoker lag nog te maffen in zijn bed. Mijn ongedurige vader weer naar huis gestuurd en Smoker wakker gekieteld.
Een uur later hebben we ons nief zetels veilig gesteld bij mijn ouders. Daarna begon ik op mijn gemakske de dressoir te ontruimen terwijl de mannen de Catnic-profielen gingen kopen, cement en stofmaskers. De beneden was nog niet fijn leeg of afgedekt en daar begon ons vader al te kappen. De gegoten gipsplaten voor de rolluiken moeten weg. Langs buiten moeten de opstaande boerkes weg en moeten er catnic-profielen in de plaats komen. Dit heeft als voordeel dat de achterkant (nieuwe schuifraam, ramen en achterdeur) 18 cm. hoger komen.

Tegen 18.00 u. was de klus geklaard en kon ik het stof opdweilen. En terug douchen want dat stof kruipt ook overal in haar, oren en neus. Morgen om 9.00 u. staat mijn vader daar weer. Dat is vroeg opstaan in ons vakantie.

lekker Paasweekend

Sinds jaren heb ik eindelijk het Paasweekeinde vrij. Vroeger verstopte ik de Paaseieren op zaterdagavond in het donker buiten als de kids sliepen, want de zondagmorgend om 6.33 u. was ik de deur uit. Nu dacht ik, niet nodig, ik doe het ’s morgens wel omdat de dochter nog wou zoeken. Maar deze ochtend geraakte ik mijn bed niet uit. Gelukkig had mijn moeder wel eieren buiten verstopt. Voor de zoon hoefde het allemaal niet meer. Ik mocht die van hem op tafel leggen. Ik hoop dat volgend jaar de dochter zich ook te oud voelt.

Nu over dat lekker Paasweekend: gisteren heeft Smoker lamskoteletjes gemaakt met een heerlijke pesto. Vandaag had hij een overheerlijke steak champignon gemaakt. Ik vind dat echt ongelooflijk zalig dat hij blijkbaar graag kookt. Hij maakt er echt zijn werk van om de kookboek te bestuderen of zoals dit weekend op internet te zoeken. Van ons vader kreeg ik dan nog lekkere linzensoep en groentensoep. Ons moeder moest in’t weekend ook nooit koken want op zaterdag gingen we in de Sarma eten en op zondag bakte ons vader frieten met alles erop en eraan.

Zou mijn zoon die familietraditie later voortzetten? Hij kan toch al spiegeleieren bakken.

verjaardagsfeestje

Schoonbroer 3 was gisteren jarig en vond tram 4 een feestje waard. Vrienden, neven en nichten en uiteraard de broers en schoonzussen waren welkom. Pffff, ik had het liever aan mij voorbij laten gaan maar voelde me familiaal wat verplicht. Ook de echtgenoot had weinig animo om te gaan maar ik ken hem. Eens hij ginder is, is hij met geen stokken naar huis te krijgen. Ik vind het wel decadent maar op zulke momenten rijden we elk met onze eigen wagen naar ginder. Dan kan ik weg wanneer ik wil. Ik voelde me niet thuis op het feest. Buiten een enkeling kende ik niemand echt goed. Ik kende hen wel van de scouts maar ze zaten een tak lager. De neven en nichten kende ik een beetje van occasionele trouwpartijen en begravenissen. Zelfs mijn man was de naam vergeten van een aangetrouwde nicht.

Dus het duurde niet lang of ik begon te schuifelen met mijn voeten, zenuwachtig aan mijn armen te pulken of ze gekruist voor mij te houden. Schoonbroer 2 kreeg dat in de mot (want die kan goed lichaamstaal lezen). Hij legde zijn arm over mijn schouder en fluisterde: “Voelde gij u ook zo geweldig op uw gemak?” Ik schudde van neen en fezelde terug dat ik hier was omdat het mijn schoonbroer was. Hij lachtte eens en beaamde dat hij ook omwille van zijn broer hier was, anders had hij er ook niet geweest. “Kom,” zei hij:” we muizen er vanonder door zonder goeiedag te zeggen.” Echtgenoot kreeg nog snel een kusje en weg waren we.

Wat was ik blij om in mijn autootje te zitten en naar huis te rijden. De echtgenoot is uiteindelijk om 04.00 u. naar huis gekomen. Ben ik content dat wij 2 auto’s hebben!

Verkocht bis

Niet te geloven. De herenfiets is vandaag bij mijn ex-schoonzus om 14.00 u. de deur uit gegaan en de kinderfiets om 16.00 u.
Het kan soms snel gaan op Kapaza!

Verkocht

Vandaag was ik bij mijn ex-schoonzusje voor de Nieuwjaarsbrieven. Ik had ook onze laptop mee om foto’s te bekijken. Onderwijl ging het ook over twee fietsen die ze wou verkopen. “Waarom zet je ze niet op Kapaza?” zei ik. Ze broebelde dat ze daar niet veel van kende en dat hare PC hopeloos traag en zeer verouderd was. Hulpvaardig wou ik dat natuurlijk voor haar doen. Met de digitale camera trokken we twee foto’s om al in mijn afbeeldingen te plaatsen.

Als lucky shot maakte ik een draadloze internetverbinding. Er moest maar eens een onbeveilgd netwerk zijn. Tot mijn grote verbazing was die er ook. Hup, de herenfiets en de kinderfiets op Kapaza gezet. Iets hoger dan de vraagprijs zodat ze konden afbieden. Daarstraks bij het checken van mijn mail zat er al een bieding voor de kinderfiets in mijn inbox. “Beste, voor *** euro kom ik hem vandaag nog halen.” Mijn ex-schoonzusje gebeld want het was de prijs die ze er minstens voor wou hebben. Het is oké, beste bieder, je mag hem morgen komen halen!

Van de week heb ik ook nog onverwacht iets kunnen verkopen. Het kleine buurmeisje wil gitaar leren spelen en mijn dochter heeft een 3/4de gitaar. Best duur gekocht dat ding, voor dan al drie jaar werkloos te liggen. De dochter pruttelde tegen maar ze mag dan mijn gitaar gebruiken. De gitaar is dan van eigenaar gewisseld zonder afdingen van mijn vraagprijs. Hoera, want ik vond het zonde om ze te laten liggen.