Insinuatie

We zaten op den bureau na de toer met enkele collega’s.
“Wat hoor ik,” zegt een collega: “op stap geweest met Benjamin*” Benjamin* is een oud-collega van ons.
“Op stap geweest is veel gezegd,” frons ik: “daarbij was er een chaperonne bij.” We waren gewoon een koffie gaan drinken bij een gezamelijke vriendin. Wijlen haar man hebben we nog verzorgd indertijd.
“Ik denk dat ik eens een klappeke moet doen met Smoker.” lacht ze gespeeld.
“Pff, ge gaat nog veel moeten doen om Smoker jaloers te krijgen.” Ondertussen vind ik het gesprek allesbehalve leuk want de rest van de collega’s luistert nieuwsgierig mee. “Benjamin is nu alleen,” licht ze toe voor de anderen: “nu ben ik jaloers, hoor!” knipoogt ze: ” want ik hoor dat je veel smst met hem.”
“Dat is om een uur af te spreken,zoveel sms ik daar ni mee;” wuif ik dat weg: “daarbij, jaloers? Gij zijt toch niet alleenstaand?”
“Gij toch ook niet!” antwoord ze terug.
“Touché.” lach ik maar mee en het gesprek wordt terug algemener.

Ik snapte niet waarom ze dat zomaar in de groep gooide, de insinuatie die er achter stak vond ik vervelend naar de anderen toe. Benjamin* was/ is ne knappe, toffe kerel. Type mysterieuze collega die zich graag onzichtbaar maakte naar collega’s toe. En nu is dat persies van amai, Happy Genes heeft nog wel contact met Benjamin*. Had ze dat nu gewoon onder ons gegrapt had ik er niks achter gezocht. Nu blijf ik maar denken: waarom toch?

Zombietijd

Met oud op nieuw lag ik pas om 02.30 in mijn bed en om 06.00 u. liep mijn wekker ongenadig af. Ooo, wat had ik kleine oogjes bij mijn patiënten. Na de voormiddagtoer samen met 3 andere collega’s een flesje Cava op den bureau gekraakt en dan, hup naar huis en lag ik paraplu in de zetel. Wat was ik blij dat ik onverwacht een oproepwacht had gekregen ipv. te werken in de namiddag. Wat was ik blij dat ik op 2 januari al een jaarlijks verlofdagje heb genomen. Minder blij met de valling die gisteren opgekomen is. Snif en snuif.

Deze namiddag met de sportvriendinnen en de kids gaan bowlingen. Ik was helemaal laatst, heb veel in de goot gegooid. De kinderen, ook de 13 jarigen hebben het hekje omhoog laten gaan wat helaas niet toegestaan was voor volwassenen. Dat was dan onze sport voor de vrijdag want vanavond was er geen spinning. Daar was ik al helemaal niet kwaad voor.

Nu nog zalig mijn vrij weekendje om te bekomen van de feestdagen!

Geen goed christen, maar wel braaf.

“Ik was vroeger de jongste.” zei mijn 85 jarige patiënte.
“Ha, het kakelnestje. Met hoeveel waren jullie thuis?”
” Maar met vijf, daar werden we scheef voor bekeken. De meeste hadden 10 tot 12 kinderen.”
“Ja, maar in die tijd waren er nog niet zoveel voorbehoudsmiddelen, zeker.” vroeg ik.
“De Katholieke Leer was daar tegen. Ze zeiden dat een getrouwde vrouw haar regels niet mocht zien. Dus als de jongste van de borst was dan waren ze al terug in verwachting.” vertelde ze. ” Mijn tante zei aan ons ma dat ze een slechte Christen was omdat ze zo weinig kinderen had.”

Ben ik ook een slechte Christene? Amper twee kinderen. Mijn regels zie ik anders ook niet als getrouwde vrouw, maar daar zit zeker de Mirena voor iets tussen.

Sinterklaas vindt anders wel dat ik braaf ben geweest. Op den bureau lag het vol met speculazen, mandarinen, chocolade figuurtjes en de speciale zelfgebakken Sinterklaaskoeken van een oud-collega. Die is al 5 jaar op pensioen en toen ik haar eens tegen kwam vertelde ik dat we de koeken wel misten die ze trouw bakte toen ze bij ons werkte. Van de week kreeg ik telefoon dat ik vandaag eens langs mocht komen om koeken te halen. Een heel pak voor mijn collega’s en een heel pak voor bij mij thuis. Lief hé. Thuis zitten om de haverklap de kinderen in de koekendoos. Ik voorspel dat ze morgen allemaal op zullen zijn.