Infarct

Ik kom bij een patiënt met een CVA, meer bepaald een hersenstaminfarct.

Als ik vraag aan de zus  wat er gebeurd is antwoord ze: “Hij heeft een stamboominfarct gehad.”

Geen goed christen, maar wel braaf.

“Ik was vroeger de jongste.” zei mijn 85 jarige patiënte.
“Ha, het kakelnestje. Met hoeveel waren jullie thuis?”
” Maar met vijf, daar werden we scheef voor bekeken. De meeste hadden 10 tot 12 kinderen.”
“Ja, maar in die tijd waren er nog niet zoveel voorbehoudsmiddelen, zeker.” vroeg ik.
“De Katholieke Leer was daar tegen. Ze zeiden dat een getrouwde vrouw haar regels niet mocht zien. Dus als de jongste van de borst was dan waren ze al terug in verwachting.” vertelde ze. ” Mijn tante zei aan ons ma dat ze een slechte Christen was omdat ze zo weinig kinderen had.”

Ben ik ook een slechte Christene? Amper twee kinderen. Mijn regels zie ik anders ook niet als getrouwde vrouw, maar daar zit zeker de Mirena voor iets tussen.

Sinterklaas vindt anders wel dat ik braaf ben geweest. Op den bureau lag het vol met speculazen, mandarinen, chocolade figuurtjes en de speciale zelfgebakken Sinterklaaskoeken van een oud-collega. Die is al 5 jaar op pensioen en toen ik haar eens tegen kwam vertelde ik dat we de koeken wel misten die ze trouw bakte toen ze bij ons werkte. Van de week kreeg ik telefoon dat ik vandaag eens langs mocht komen om koeken te halen. Een heel pak voor mijn collega’s en een heel pak voor bij mij thuis. Lief hé. Thuis zitten om de haverklap de kinderen in de koekendoos. Ik voorspel dat ze morgen allemaal op zullen zijn.

Vlooikeszaad

De babbel met een patiënt ging over ‘de stoelgang’.
“Ik heb altijd goed kunnen gaan,” vertelde ze: ” maar mijn zusters waren meestal ‘verstropt’. Die moesten dan vlooikeszaad innemen.”
Mijn brein draaide op volle toeren voor een visualisatie van vlooikeszaad.
“Bedoelde gij soms lijnzaad”, probeerde ik.
“Ja, maar wij noemden dat vlooikeszaad.”

Haha, die had ik nog niet gehoord!

Kopje thee?

Vandaag was ik bij een chinese patiënt voor de eerste keer. Na de verzorging stond er voor mij een kopje thee klaar met een wolkje melk. Nu ben ik niet zo zot van melk in de thee, maar bij Indiërs had ik het ook al zo gedronken en dat was best lekker.
“Dit is Tibetaanse thee”: zei ze in’t Engels. Ik dronk er voorzichtig van. “Dat is met boter en een beetje zout”: legde ze verder uit. Dat proefde je ook. Eigelijk vond ik het wat naar gekookt rijstwater smaken. Enfin, ik vond het best een geslaagd experiment. Het kopje heb ik helemaal leeg gedronken en nu kan ik vertellen dat ik al heuse thee heb gedronken met boter en zout!