15 jaar geleden

Wat voor weer was het vandaag 15 jaar geleden? Awel, hetzelfde als vandaag en zelfs nog frisser. En dat juist in een hittegolf dat de verwachting was dat het ook zo bloedheet ging zijn. Anders had ik nooit de Agnes Sorelsoep van het menu geschrapt en gazpacho laten serveren.

Hoe ik dat nog zo goed weet? Die reden staat in mijn trouwring gegraveerd! Ons zuske is het speciaal gaan googlen. 15 jaar huwelijk is een kristallen bruiloft! We lachen ermee dat we het al 15 jaar volhouden met elkaar, ondanks elkaar! We hebben onze ergernissen, maar over geld en de opvoeding van de kinderen hebben we hetzelfde gedacht.
15 jaar geleden zei Smoker: “ik wil met u trouwen maar ik weet niet voor hoelang”. Hij vond het dwaasheid elkaar eeuwige trouw te beloven, daar geloofde hij niet in. In het begin vond ik dat een schokkende gedachte dat hij zulke ideeën had, maar met de jaren leer je dat relativeren.
Nu antwoord ik dat hij nog eventjes moet blijven tot de kinderen getrouwd zijn zodat we samen naar het feest kunnen.

We hebben het rustig gevierd en zijn met de kids iets gaan eten. En weer waren de kinderen zeer aangenaam op restaurant. In de auto werd er weer gebakkeleid en ook met de Rummikub kunnen ze elkaar niet met rust laten. En zo ging ook weer deze speciale vakantiedag voorbij.

15 jaar geleden vertrokken we op huwelijksreis naar de Provence. Jammer dat dat er niet inzit dit jaar!

Nostalgie

Omdat ik nog een heleboel dia’s heb en mijn projector allang stuk is, leek het me een goed idee om een diascanner te kopen. Tweedehands welteverstaan. Via zoekwekker gaf ik ‘diascanner’ in en wachtte geduldig tot er iets uit de bus kwam. Niet lang daarna had ik prijs met éne uit de Limburg maar er was nog een kaper op de kust die steeds hoger bood. Noppes dus. Even later weer eentje, nu in mijn buurt. Geduldig enkele dagen gewacht en hopen dat er niemand bood. Dan via mail een bod gedaan en vermits dat die persoon er snel vanaf wou (erfenis van zijn vader) was het twee dagen later al geklonken. Ondertussen heb ik hem al een dik jaar in bezit en heb al wat dia’s verwerkt, maar snel gaat dat niet, zo één per één per stuk. Maar alla, ik heb tijd.
Vandaag heb ik er zelfs veel tijd voor vrijgemaakt en heb er 200 verwerkt. Ondertussen lees ik mijn boek, struin ik wat rond op internet en kijk soms met vochtige ogen naar de digitale versies. Een langvergeten ex-genoot, een ex-vriendje, huisdieren die gestorven zijn. Een weekendje weg met studiegenoten, van de kindjes toen ze nog peuters waren.
Ach, waar is de tijd. De tijd van de analoge fotografie. Ben ik blij dat het nu allemaal digitaal is, wat een gemak! Jammer dat het al geen 30 jaar vroeger bestond, het had me nu veel tijd bespaard!

Deze collage bestaat uit dia’s van mijn eerste reis met mijn vriend (nu echtgenoot) naar Denemarken. Het was een autotoer langs de Margareta-route. Kamperen in een tentje samen met (wijlen) de twee honden.

Den toerist uithangen 2

Ik had de kinderen aangepord om zelf met voorstellen te komen voor uitstapjes. Komt ons zuske heel enthousiast zwaaien met ‘klasse, tijdschrift voor ouders’. Daar was o.a een tip voor een speurtocht in Mechelen, het blote-voetenpad in Zutendaal, het huis van Alijn. Met gratis bonnetjes,aha!

We kozen voor het blote-voetenpad want de natuur beloofde daar nog een mooie wandeling met de honden. Zelfs de zoon, die niet van wandelen houdt, vond het heel plezant. Over rotstrappen, een hangbrug, fijn zand, ronde kiezels, water, modder, verhakseld hout, paaltrappen ging een pad van een dikke 2 km. Onderweg was er nog een soort van labyrint en een uitkijktoren met 88 trappen.

Achteraf zijn we nog naar knooppunt Pietersheim gereden voor een wandeling van 2 uur met de honden. Die mochten niet mee op dat blote-voetenpad. In het naar huis rijden nog een leuk eetcafé tegengekomen waar we lekker gegeten hebben. Een adresje om te onthouden.

kap-en breekwerk 2 & 3

Oef, dag 2 en 3 zijn ook weeral voorbij. Man,man, al dat stof!

En omdat we toch aan’t breken waren hebben we ineens de schoorsteenmantel ook maar afgebroken.

Den toerist uithangen 1

Gisteren na het kap-en breekwerk had ik geen goesting en (vooral geen) ingrediënten om te koken. Na de douche besloten we iets te gaan eten in de plaatselijke taverne. Onderweg toch maar door gereden naar Lier. Bij ‘Zuster Agnes’ keken we naar het volle terras toen we ineens aangesproken werden door een verre scoutsvriend. Na een genoeglijk babbeltje zie ik ineens een tafel vrijkomen en voor iemand anders kon verroeren sprong ik er al op af. Plaats van ons.

Met drieën bestelden we het lauwe geitenkaasje met appel en spekjes en een honing-mosterd vinaigrette en de zoon culinaire curryworst met frieten. Lekker dat het was. We hebben ook nog gegniffeld over mijn uitzicht. Ik keek recht op een ‘bouwvakkerspoep’. De toren aan mijn rechterkant kenden de kinderen niet. Die hadden nog nooit van de Zimmertoren gehoord. Daarna hebben we in de schemering door het begijnhof gewandeld. Dat vonden de kids ook wel leuk. Kleine huisjes, rustieke straatjes, grappige straatnamen, oude pompen…

Ik vond het ongelooflijk maar de kids waren zeer aangenaam. Niks, nuldebotten hebben ze ruzie gemaakt. Sinds lang was een uitstapje niet verpest door hun machtsstrijd. Hopelijk zijn de volgende uitstapjes even geslaagd!

kap-en breekwerk 1

Fris gewassen zat ik vandaag om 10.00 u. in de tuin mijn teennagels te knippen als ons vader er al stond. Klaar om te komen kappen en breken. Zo had ik het nog niet begrepen, heel de beneden moest nog ‘verdwijnen’ en Smoker lag nog te maffen in zijn bed. Mijn ongedurige vader weer naar huis gestuurd en Smoker wakker gekieteld.
Een uur later hebben we ons nief zetels veilig gesteld bij mijn ouders. Daarna begon ik op mijn gemakske de dressoir te ontruimen terwijl de mannen de Catnic-profielen gingen kopen, cement en stofmaskers. De beneden was nog niet fijn leeg of afgedekt en daar begon ons vader al te kappen. De gegoten gipsplaten voor de rolluiken moeten weg. Langs buiten moeten de opstaande boerkes weg en moeten er catnic-profielen in de plaats komen. Dit heeft als voordeel dat de achterkant (nieuwe schuifraam, ramen en achterdeur) 18 cm. hoger komen.

Tegen 18.00 u. was de klus geklaard en kon ik het stof opdweilen. En terug douchen want dat stof kruipt ook overal in haar, oren en neus. Morgen om 9.00 u. staat mijn vader daar weer. Dat is vroeg opstaan in ons vakantie.

Wachten op de bus

Vrijdag is ons zuske terug thuisgekomen van kamp. Vanaf 16.00 werden ze aan het lokaal verwacht maar zoals steeds kwamen ze vééééél later aan. Na aankomst moet ook nog de camion uitgeladen worden. De leiding is zo slim om de rugzakken helemaal achteraan te laden zodat de papa’s eerst al het materiaal en sjorbalken kunnen wegzeulen. Pas na de formatie mogen de leden weg. Enfin, het was half zeven toen we eindelijk naar huis konden.

Ons zuske was hééél moe en veel verhaal kwam er nog niet uit. Gisteren hebben we dan de foto’s bekeken die ze gemaakt heeft. Veel dierenfoto’s zoals een dood konijn, een vlinder die niet kon vliegen, een paardje met een misgroeide hoef zodat zij been kreupel stond, een hondje die hun een tijdje volgde op 2-daagse… Het nachtspel was best griezelig en spannend, het weer viel mee al regende het dikwijls ’s avonds. De oudste jong-gidsen kregen hun totem. Nu is ze ook doodnieuwsgierig naar de totem die zij zal krijgen, ze wou dat het al zo ver was. Nu zitten we haar te plagen met allerlei ‘onozele’ totems. Ook moet de papa dan nog eens het verhaal vertellen van een leider die in een grijs verleden ‘pretentieuze strontvlieg’ kreeg. Het zal je maar overkomen.

mijn eerste broodpudding

Gisterenavond is de beste maat (G.) van de zoon blijven slapen. Vanmorgend hoorde ik al om 7.00 u!! een wekker aflopen. Gegiechel en toen ik ging kijken hadden de heren al de kleine laptop opgestart om naar Scary Movies te kijken. Lap, uitslapen was er dus niet meer bij. Op de middag belde een vriendin met de mededeling dat haar zoon zich al een paar dagen verveelde en om samen iets te doen. De jongens besloten dat T. maar naar hier moest komen maar dat zijn jongere zus absoluut niet mee mocht komen. Welgeteld een half uur heben ze buitengespeeld en ‘verveelden’ ze zich. Hun doel was uiteindelijk om op de Wii te mogen spelen. Nu amuseren ze zich te pletter met Mario Party.

Ondertussen ben ik wel ‘verlamd’ in mijn gewone handelingen. Ik kan niet strijken, om te koken is het nog te vroeg en stofzuigen gaat nu ook niet. Ik zit al met drie overschotten van brood en heb het al vast om weg te smijten als ik bedenk dat ik ook nog veel eieren heb liggen. G. had een stuk broodpudding bij die zijn oma had gebakken. Waarom maak ik er zelf geen, denk ik. Ik doe research op internet en in de kookboek van de Boerinnenbond. Van verschillende recepten pluk ik de ingrediënten tot mijn eigen goesting. Nl. 300 gr. bruin brood, 60 gr. ontbijtgranen, 500 ml. lauwe melk, 200 gr. witte suiker, 60 gr. ‘verhakselde’ studentenhaver zonder de rozijnen, één appel in blokjes, beetje kaneel, 5 kleine eieren van de gebuur zijn kiekens waarvan ik het eiwit opklop. Na 50′ haal ik hem uit de oven want ik heb hem op een redelijk lage t° gebakken.
Ik ben benieuwd of de smaak goed is en vooral dat het geen ‘blok’ broodpudding is. Daarom dat ik dat nog nooit zelf heb gemaakt. Dikwijls is dat zo’n stijve harde massa, iekes. Onlangs heb ik er een goeie gegeten met noten en chokolade in. Maar het recept was viavia en viavia gingen ze het recept opvragen.

Voila,sé. Na het schrijven van dit blogstukje, het verwerken van de foto’s is het weeral tijd om mij te amuseren met de spaghettisaus. Daar gebruik ik nogal wat fijn gesneden groentjes voor. Smoker zal verschieten als hij thuiskomt. Hij had al gegrapt dat hij vandaag lang moest overwerken want hij zit niet graag in de drukte die de zoon maakt als er vriendjes zijn. En vandaag zijn ze dus met hun drie om enthousiast en uitbundig te videogamen.

daar is ie weer

Daar is ie, de spin. Hij is weer komen opdagen en hij was persies gegroeid. Deze keer vloog hij. Ik nam de stoel uit de zoon zijn kamer, een plastieke potje en tikte hem met het deksel erin. “Zeg, maaa, ” klonk het uit de zoon’s kamer. “Geen spinnen wegdoen hé want door uw schuld ben ik deze nacht 4x!! gestoken door een mug.”
“Nee,ze, dat zal ik niet doen, wacht, ge moogt hem hebben voor uw kamer.” Ik gaf hem het gesloten potje in handen. “Wauw, wa ne grote” bewonderde mijn zoon de spin. “Allee, vooruit, laat hem maar vrij in uw kamer, daar in het hoekje van uwe hoogslaper” moedigde ik hem nog aan. Zijn goesting was toch verdwenen om de spin te houden. “Geef mij maar een hooiwagen.” bedacht hij zich.
Zodoende kreeg de grote harige spin de vrijheid in de hulst.

Ziekenhuis lokt verpleegkundigen met firmawagen

Na de plastische chirurgie in Tjechië, de firmawagen in België!

VILVOORDE – De strijd om verpleegkundige, wordt een niveau opgetild. Het AZ Jan Portaels in Vilvoorde gaat zelfs zo ver dat het alle verpleegkundigen een firmawagen aanbiedt.

In augustus worden de eerste vijftien bedrijfswagens voor verpleegkundigen geleverd voor de deuren van het Jan Portaelsziekenhuis. Het idee is overgenomen uit de commerciële sector. ‘We zijn het eerste ziekenhuis in België en zelfs buiten de landsgrenzen is de aanpak vrij uniek’, zegt zorgdirecteur Marc D’hondt.

Is een auto geen duur lokmiddel voor meer werkkrachten? ‘Tja, dat zijn keuzes die je maakt’, zegt D’hondt. ‘Om een kwaliteitsvolle patiëntenzorg aan te bieden hebben we meer verpleegkundigen nodig. En wie in dienst is, moeten we overtuigen om te blijven. Onze ligging is een beetje ongelukkig. Wij zitten niet vlakbij een school voor verpleegkundigen, dus moeten we op een andere manier mensen die van iets verder komen, kunnen overtuigen. En voor alle duidelijkheid, het liefst willen we de verpleegkundigen overhalen om te komen of te blijven omwille van de goede werksfeer.’

De auto is volgens D’hondt ook maar een deel van een veel ruimer aanbod. ‘Iedereen krijgt een maandelijks budget. Voor een fulltimer is dat 160 euro, ongeveer de helft van het leasingbedrag voor de Peugeot 206 of 207 die wij aanbieden. Wie niet opteert voor een wagen, kan dat geld gewoon laten uitbetalen of gebruiken voor een gsm of internetaansluiting. Zelfs een abonnement op digitale televisie behoort tot de mogelijkheden.’

Zelfs met het aanlokkelijke aanbod vindt Jan Portaels onvoldoende krachten. ‘We hebben al vijf mensen meer kunnen aanwerven dan vorig jaar en er zijn er nog vijf in de running. Maar dan nog blijft de vraag groot. We hebben recent een derde geriatrische afdeling ingericht. De infrastructuur is klaar, de artsen zijn er maar het is wachten tot er voldoende verpleegkundigen zijn. We hebben zeker vijftien voltijdse equivalenten nodig. Veel mensen kiezen voor een deeltijdse job, het aantal vacatures kan met andere woorden oplopen tot dertig effectieve werknemers.’

Verpleegkunde blijft een knelpuntberoep bij uitstek. Nochtans is het al van de vroege jaren tachtig geleden dat zich zoveel eerstejaarsstudenten inschreven voor een opleiding verpleegkundige. Vorig jaar waren het er in Vlaanderen meer dan 3.000 voor de A1-opleiding en meer dan 2.000 voor de A2-opleiding. Het beroep wint bij jongeren dus aan populariteit. Maar volgens Heidi Vanheusden van de koepel ‘Vlaamse Verpleegkunde’ staat daar tegenover dat veel gediplomeerden na enkele jaren uit de zorgsector stappen omdat het beroep zwaar is.

bron

Ik rij al 19 jaar met een firmawagen!

Dit was mijn allereerste firmawagen, maar dan een uitgeleefd modelletje waarvan mijn vader, de garagist, groen uitsloeg en me stande pede verbood om te toeren met die wagen. Heb er uiteindelijk toch nog een paar weken mee rondgereden.