Afscheid nemen
Stilletjesaan verharden de longen van mijn schoonvader. Al een tijdje besef ik dat dit fataal gaat aflopen. Hij was nog niet DNR verklaard maar voor mij mag dit zeker. Smoker was stil en wou ook het gedacht weten van zijn broers. Uiteraard. Hem aangepord om met de broers te bellen, af te spreken om samen met de arts te praten over de behandeling.
Maandagnamiddag zal iedereen er zijn om het verdere verloop te bespreken.
Ons zuske had al verschillende keren gevraagd om haar vokke te zien maar dat wou ik niet zolang hij beademd wordt. Maar vrijdag besliste ik dat ze dan in’t weekend met de papa mocht gaan omdat ik moest werken. Ze koos voor maandag omdat ik dan kon meegaan.
Nu echter vond ik het beter om dan toch op zondagnamiddag te gaan. Ik ga mijn namiddagtoer aan de voormiddag plakken en de 2 insulinepatiënten zal mijn hoofdverpleegster doorgeven aan een collega. Maar ik moet en ik zal erbij zijn voor de kinderen. Ook de zoon gaat mee toen ik het vroeg.
“Ga je mee afscheid nemen van vokke?” kwam eruit voor ik het wist.
“Afscheid??”
“Ja zoon, ik denk niet dat vokke nog wakker gaat worden.”
Hij aarzelde geen moment alhoewel ik al een paar keer duidelijk had gemaakt hoe een beademde persoon eruit ziet, dat zijn vals gebit uit is…
Morgen gaan we dus op bezoek bij vokke. Waarschijnlijk voor de laatste keer samen met ons gezin. Jammer genoeg niet bij hem thuis rond de tafel met een Duvel, een Trappist, koffie en 2 fruitsapjes.
Geen idee wat ik hier moet schrijven. Sterkte.
Nogmaals veel sterkte…
Ook al is het misschien iets minder gepast nu, ik heb toch maar een stokje voor je klaar gelegd…