“Mama, kun jij iets ophalen aan’t station, ik heb een plankje gekregen.” belde de zoon.
“Kun jij dat niet met de fiets vervoeren?” vroeg ik.
“Neen, dat gaat niet.”
“Alléé, ja, ‘t is goed, ik kom.” antwoordde ik en bedacht wat voor plankje hij in godsnaam gekregen kon hebben.
Binnen de drie minuten was ik er al en stond de zoon met een potje in zijn handen. “Kijk mama, gekregen in’t station waar ik overstap. Er zit een kaartje bij.”
Ik neem het planTje over, niks te planKjes.
“Ben je nu niet blij dat ik dat heb aangenomen en ‘t is van goede kwaliteit.” Daarmee bedoelde hij waarschijnlijk het stenen potje waarin de meiklokjes geplant waren.
“Ja,ze, ik ben heel blij.”
Later als hij met de fiets thuiskomt vertelt hij enthousiast dat hij daar dikwijls overstapt. Af en toe is er wel een verrassing te beleven. Zo heeft hij al pralinekes gekregen en een geel spaarvarkentje (van een politieke partij). Met zijn nagel had hij de bedrukking al aan’t wegkrassen geweest.
“En soms vind ik aan de automaten een muntstuk die haastige mensen laten vallen.” gaat hij verder.
Tiens, die gevonden muntstukken heeft hij nog niet gegeven. Maar ik ben wel blij met de meiklokjes, hoor!
Anderhalf jaar geleden heb ik een lichtwekker gekocht. Ik wist begot niet dat het bestond, maar na een reclame van Philips ging ik overstag. Ik vond het nogal wat duur (ik kies dan ook meestal voor de duurdere versie) voor iets dat ik niet wist of het wel werkte. Langzaam ontspannen wakker worden op natuurlijke wijze door de melatonineaanmaak stil te leggen. Dat beloofde de reclame. Ik legde dus €129 (slik) neer voor mijn nieuwe lichtwekkerradio. Na enkele nachten had ik de juiste instellingen van licht-en geluidsintensiteit gevonden. En werd ik ook wakker van mijn licht. Maar wat doet mijn onderbewuste ik, die niet wakker worden wil. Die trekt het donsdeken over haar hoofd of legt de voorarm op haar ogen. Gelukkig loopt dan later ook de radio af en mijn tuut-tuutwekker, die ik nog 2 keer laat aflopen voor ik opsta.
