kast gevonden?

Van ons nief meubelen hebben we nog niks gehoord. Zouden die stoelen nu nog niet uit Indonesië zijn aangekomen? Volgende week nog maar eens bellen. Deze namiddag wilden we dan ook ons nieuwe ramen en deuren bestellen, maar toen ik mijn blad beter bekeek zag ik dat de showroom maar tot 13.00 u. open was. Maandag moet ik dringend langsgaan want tot 31 maart was het actiemaand met kortingen.

Dus lag onze namiddag terug open en stelde de echtgenoot voor om naar Meise te rijden want daar lag een meubelwinkel waar het woordje design blinkte. En onze trip was niet verniet want daar zagen we de kast! Barkast MOON heet ze, van firma De Wulf. Omwille van de prijs niet meegenomen maar zeker het onthouden waard.

Daarnet op internet (oh, wat ben ik blij dat ik terug kan opzoeken) gegoogld op De Wulf en een site gevonden met nog meer gerief naar ons goesting. Mijn man is nogal voor inox-toestanden en Belgo Chrome bestaat uit niks anders. Dus de showroom in Deinze gaan we ook nog eens bezoeken.

Eindelijk terug

Eindelijk hebben we onze laptop terug. Vorige week met het instellen van outlook liep de computer tot 5 keer toe vast. Niet normaal dus en wij terug naar de winkel. Hij moest volledig geherinstalleerd worden. Ten vroegste dinsdag gingen ze terug bellen. Dinsdag al binnen gesprongen, maar nog niet klaar. Geduldig gewacht maar toen de zoon vrijdag van ‘t school kwam moest en zou ik bellen naar de winkel. Hij zag weeral een internetloos weekend echt niet zitten. Gelukkig was hij ‘net’ klaar. De outlook hadden we ook maar door de mannen ginder laten configuren.

Héhé, nu kan ik morgen op mijn gemakske terug bloggen want dat heb ik echt gemist.

laptop even thuis

Gisteren mocht ik mijn laptop komen halen, ze hadden hem hersteld met een originele schijf van Vista. Ik vroeg of blue screens veel kwaad kon, want dat ik dat de laatste tijd wel kreeg. Hebben ze een test gedaan en blijkbaar is het werkgeheugen defect en moeten ze de laptop naar de fabrikant sturen. Op zijn minst een week kwijt. Vandaag belde ze dat ik de laptop mocht komen halen, ze hadden het defecte stuk eruit genomen en opgestuurd. Wanneer het nieuwe er is moest ik even terug langskomen om het te monteren. Ik kon al werken op de andere helft van het RAMgeheugen.

Joepijee, ik moest enkel een half werkuur betalen voor de Vista-herstelling. De rest is voor de garantie. Yep, we hebben 2 jaar garantie op ons businessmodel, oef. Minder nieuws is dat we al ons programma’s terug moeten installeren. Iets met herstelpunten dat mijn man nog eerst had geprobeer en hij had de datum van aankoop gekozen. Alle installaties van nadien weg, alle accounts weg. We hebben nog wat werk voor de boeg.

zonder laptop

Onze laptop ligt op intensieve zorgen. Volgende week weet ik of mijn foto’s nog gerecupereerd kunnen worden of niet. In’t ergste geval moet alles herinstalleerd worden.
Maar dat kan mijn echtgenoot ook met de herstelschijven die we hebben gemaakt toen we vorig jaar de laptop kochten.

Het doet wel raar zo zonder internet. Zo gewoon om dingen even snel op te zoeken, te bloggen en blogs te lezen en aan fotobewerking te doen. Ben nu bij ons moeder om mijn mail te checken en een berichtje hier te zetten.

Maar ondertussen blijft ons moeder babbelen en ons vader mij koffie geven geven dat ik me niet kan concentreren.

Volgend berichtje komt als ik de laptop terug thuis heb.

halfweg

Mijn berg is al half overwonnen. Mijn full-weekend viel mee, al had ik in de voormiddag 19 bezoeken en in de namiddag 20 bezoeken weg te werken. Maar alla, het zonnetje scheen en het was rustig op de baan. Morgen heb ik mijn stagiaire weer mee en moet ik het werk niet volledig zelf doen.

Vandaag tussen de middag nog zelfs de tijd gevonden om bij een vriendin een tas koffie te drinken en bij te praten. Het was ook weer lang geleden dat ik langs G. was geweest. Dat zag ik aan de stapel “Dag Allemaal” die ze voor mij opzij houdt.

Om half zes thuisgekomen en toen was mijn pijp uit. Eenmaal thuis val ik op spaarstand en ben ik tot niks meer in staat. Voor de zoon heb ik zelfs geen gestreken broek voor morgen. Ik heb ze net in de hete lucht van de droogkast gestoken en sebiet ga ik er plat met mijn hand over. Ons zus is zelfs met een proper, verkreukelde uniform naar de scouts geweest.

Vrijdag heb ik nog een gesprek gehad met mijn HVPK dat deze 14 dagen er echt wel over zijn, dit wens ik nooit meer mee te maken. Ik had ook laten vallen dat ik op’t internet had gegoogled naar werk waar ze ook een groepsverzekering hadden.
In de namiddag had ik een samenwerkingsdrink met een firma waar ook éen van onze verantwoordelijken was.
“Ik durf het bijna niet te vragen, maar hoe is het?” vroeg hij. Ik blaasde en vertelde dat ik net een gesprekje had met mijn nieuwe HVPK over mijn niet-te-doene uurrooster. Dat het ook niet plezant was om altijd voor dezelfde zieke te moeten inspringen. Hij pepte me op, vertelde over de maatregel die genomen word om de werkdruk te verlagen. “Volgend jaar gaan we toch samen terug naar de samenwerkingsdrink?,” vroeg hij. “Ge gaat toch niet van werk veranderen,hé”
Hmm, zou hij weten dat ik gegoogled heb? Het kon trouwens geen kwaad dat ik bekende dat ik ook naar onze vacatures had gekeken. Hij beaamde dat ook in de afdeling waar ik woon VPK tekort waren.

Crisis in onze sector? Jazeker, maar dan op een andere manier!

Info-avond en oefenles

Gisteren had ik een info-avond en oefenles. Tot mijn groot plezier is ook de echtgenoot meegeweest en toen mijn (ex)schoonzusje van het plan hoorde wou ze ook meedoen.

En waar heb ik het over? Over lopen. We starten met een cursus Start to run. Omdat het weeral van december geleden is dat ik gelopen heb, dacht ik er terug in te vliegen met een cursus. Nu gaan we maandag-en woensdagavond lopen met de club en zaterdag op ons eigen. Tegen 6 juni hebben we dan onze eindtest en moeten we meelopen in een heuse wedstrijd.

Ik heb er al zin in!

als een berg

Ik was me in het weekend al in mijn eigen druk aan’t maken.
“Wat is er?” vroeg de echtgenoot.
“Ik ben aan’t werk aan’t denken en ben mezelf aan’t opdraaien” antwoordde ik.
Erg,hé. Ik moet nu 12 (ellendige) dagen achter elkaar werken. Donderdagnamiddag moet ik toeren, anders nooit want op dinsdag- en donderdagnamiddag heb ik een administratieve job. Dus al gepland mijn project afpakken. Woensdag oproepwacht, het weekend full-time werken en de week erna ook nog 2 oproepwachten. Voor deze 14 dagen zit ik al aan 76 uren. Daar mag ik al 4 uur extra bijtellen want deze namiddag kreeg ik te horen dat ik woensdag mijn oproepwacht moet doen. 80 uren :2 (weken) geeft al 40 uren terwijl ik maar 30 moet doen.
En nu draait mijn maag helemaal rond maar als ik volgende week nog die 2 oproepwachten moet doen zit ik aan 44 uur per week.

En dan begin ik te fantaseren. Zelfs om stande pede ontslag te nemen want van die overuren die ik heb kan ik al een half jaar thuis blijven. Maar ik kan ook een overplaatsing vragen, ben ik wel mijn project kwijt. Al ben ik niet van zinnens om jaren op die overplaatsing te wachten zoals in het verleden met collega’s gebeurd is. En is het ginder dan beter met de uurroosters? Jammer dat het nog even duurt om als 50-plusser part-time (20 uren) te kunnen gaan werken en 400 euro bij te trekken van de staat.