beetje ziek geweest

Vorig weekend voelde ik mijn valling al opkomen. Niet leuk maar een mens moet gaan werken. Minder leuk was dat er (weeral) een collega ziek viel en ik ’s middags te horen kreeg dat ik ’s avonds mijn oproepwacht moest werken. En dat met de krokusvakantie en de kinderen thuis. En met mijn verminderde energiepeil. Dinsdagmorgend futloos, hoofdpijn en dikke ogen alsof ik een uur geweend had. Pfff, een hele dag werken zag ik echt niet zitten, ik sleepte me al door de voormiddagtoer. Na de toer ben ik naar huis gereden en de dienst verwittigd dat ik niet goed was. Waarom moest ik me groot houden. In de namiddag had ik toch voornamelijk administratief werk en daar draaide geen andere collega voor op. Ik kon beter gaan rusten voor ik helemaal geen cent waard was. Heel de middag heb ik geslapen, mijn echtgenoot heeft gekookt zodat ik die dag niks gedaan heb. Vroeg in mijn bed gekropen. Ondertussen had ik gehoord dat er al een tweede zieke was die niet meer ging werken. Woensdagmorgend was het iets beter om te toeren. Wat wel heel gek was: om 9 uur voelde ik me opeens kiplekker. Zelfs mijn valling was weg. Geen verstropte neus meer, dof gevoel in het hoofd weg. Ik voelde me herboren. En dat is de rest van de week zo gebleven. Ben ik blij dat ik mijn gevoel gevolgd heb en dinsdagmiddag ben thuisgebleven!

Uit eten

Voor ik in’t slaap val boven mijn toetsenbord nog even mijn blogje bijwerken. Gisterenavond ben ik met de collega’s gaan eten. Dit zoals elk jaar en gesponserd door onze werkgever. Het werd Mie Katoen in Antwerpen. Gezellig interieur in een authentiek pand. Ideaal voor groepen, formule fondue of steengrill.

Ons eerste etentje met onze officiële hoofdverpleegkundige voor de fusie. Het was alsof we elkaar al jaren kenden en dat was ook zo. “Tiens, hoe kan dat nu?” hoor ik al iemand denken. “Was er niet iemand aangesteld van buitenaf die nu in opleiding zat?”
Dat klopt maar de plannen zijn (nog eens) veranderd. De nieuwe is doorgeschoven naar een postje in het kader. Onze ad-interim HVPK heeft in’t geniep testen afgelegd en is goedgekeurd. Donderdag werd ze officieel voorgesteld als de nieuwe fusie-HVPK. Van onze kant al direct applaus, wij zien dat volledig zitten met haar. De andere groep was wat terughoudend omdat ze haar nog niet kennen.

In mei worden de twee groepen bijeen gekletst, het gaat dus niet meer lang duren.

gadget

Bij Vista heb je een side-bar waar je gadgets in kan zetten. Zo heb ik er een analoog klokje opgezet en het weer. Mijn gadget zegt dat het vriest dus voor goed te zijn zou ik de bescherming over mijn autoruit moeten leggen om morgenvroeg niet te krabben. Maar ik ben net lekker warm gedouched en zit in peignoir te internetten. Ik heb helemaal geen goesting om met blote benen en op sloeffen naar buiten te gaan.

Ik zal morgenvroeg wel krabben.

verjaardagsfeestje

Schoonbroer 3 was gisteren jarig en vond tram 4 een feestje waard. Vrienden, neven en nichten en uiteraard de broers en schoonzussen waren welkom. Pffff, ik had het liever aan mij voorbij laten gaan maar voelde me familiaal wat verplicht. Ook de echtgenoot had weinig animo om te gaan maar ik ken hem. Eens hij ginder is, is hij met geen stokken naar huis te krijgen. Ik vind het wel decadent maar op zulke momenten rijden we elk met onze eigen wagen naar ginder. Dan kan ik weg wanneer ik wil. Ik voelde me niet thuis op het feest. Buiten een enkeling kende ik niemand echt goed. Ik kende hen wel van de scouts maar ze zaten een tak lager. De neven en nichten kende ik een beetje van occasionele trouwpartijen en begravenissen. Zelfs mijn man was de naam vergeten van een aangetrouwde nicht.

Dus het duurde niet lang of ik begon te schuifelen met mijn voeten, zenuwachtig aan mijn armen te pulken of ze gekruist voor mij te houden. Schoonbroer 2 kreeg dat in de mot (want die kan goed lichaamstaal lezen). Hij legde zijn arm over mijn schouder en fluisterde: “Voelde gij u ook zo geweldig op uw gemak?” Ik schudde van neen en fezelde terug dat ik hier was omdat het mijn schoonbroer was. Hij lachtte eens en beaamde dat hij ook omwille van zijn broer hier was, anders had hij er ook niet geweest. “Kom,” zei hij:” we muizen er vanonder door zonder goeiedag te zeggen.” Echtgenoot kreeg nog snel een kusje en weg waren we.

Wat was ik blij om in mijn autootje te zitten en naar huis te rijden. De echtgenoot is uiteindelijk om 04.00 u. naar huis gekomen. Ben ik content dat wij 2 auto’s hebben!

controle

Gisteren controle bij de orthodontiste. De zoon is er 1,5 mm op vooruitgegaan. Wauw! Als hij zo voort doet is hij er sneller vanaf dan gedacht. De normale progressie is 1 mm per maand.

Wie er ook op controle moet is de dochter. Ze had medisch schooltoezicht. Haar gezichtsvermogen is blijkbaar achteruit gegaan. Ik heb gebeld naar de oogmeester en binnen twee weken kunnen we komen. Ook stond er bij dat we naar de huisdokter moeten omdat ze een “erge afbuiging heeft van de gewichtscurve”. Ze weegt 8 kg. te weinig. Op onze eigen weegschaal nog maar 7. Dus dat is al eentje gewonnen. Vermits ze normaal snoept en eet, haar vader vroeger ook altijd 10 kg. te weinig woog en ze verontwaardigd is als ik vraag of ze stiekem braakt maak ik me niet ongerust. Binnenkort zal ze wel uitzetten, dan komt er pubervet aan. Dat had ik toch vanaf mijn 14de. Maar het ging er ook weer vanaf. Gelukkig maar!

(niet) romantisch

Ik had een speciale patat in mijn pattatenbak gevonden.

“Kijk eens, schat, aan wat doet u dat denken?”
“Eeuuh, aan de letter V.”
“Alléé, serieus, wat meer fantasie!”
“Kweetni, moet dat niet omgedraaid liggen….”
Ik geef hem een ’stoemp’. “Wat romantischer, graag.”
“Een hartje misschien??”

De dochter komt naar beneden.
“Zeg, zusje, wat zie jij daarin?”
“Iets Mickey Mouse-achtig, een kinderwantje……. een hartje?”

Dan de zoon.
“Dat doet mij aan school denken, daar hebben ze ook alleen maar rare patatten” (land-en tuinbouwschool)
“En ik zie daar ook nog een achterwerk in.”
“Een hartje? Ja, nu dagedazegt.”

Alléé, ben ik nu de enigste die daar direct een hartje in ziet, ik heb er zelfs twee gevonden in mijne pattatenbak. Voor de rest allemaal kleine pattatjes.

21.45 eindelijk rust

Half weekendje werken, ttz enkel in de voormiddag.
Dat dacht ik toch tot er een collega zaterdagvoormiddag door zijn rug ging. Gelukkig voor ons heeft hij de toer nog kunnen afwerken. Maar dan moest er nog een oplossing gevonden worden voor zijn avonddiensten en de zondagmorgend. De morgend dat ging nog, die werd verdeeld onder enkele collega’s die een uur bijwerkten. Ik mocht een paar van mijne toer doorschuiven zodat ik er vijf vroege van de zieke collega kon bijdoen.
Dan nog een oplossing voor de avond. Er was een kans dat een collega van het andere werkweekend wel een dienst wou inspringen, maar die konden we maar niet bereiken. Ik offerde ook een avond op. Zelfs twee, als ze niet bereikbaar was. (slik) Gelukkig voor mij belde ze terug dat ze de zaterdagavond wou werken.

Door al die rompslomp was ik later thuis en de echtgenoot stond klaar om te gaan shoppen. Ik heb zelfs mijn jas en schoenen niet mogen uitdoen. Rondje Decathlon, keukenwinkel, meubelwinkel, boekenwinkel en Ikea gedaan. Vermoeiend, al die slenterende mensen die voor uw voeten lopen. En neen, ik heb niks gekocht, mijne man was de dure vogel met nieuw sportsloeffen, fitnessbroek, regenbroek om te trekken en een duur boek over Access 2007.

Zondag dan een onderbroken gedaan, een toer dat lang geleden was. Er stonden 1/3de nieuwe patiënten op. Het ambetante was dat ik niet kon inschatten hoe lang die verzorgingen dan duurde, want bij sommigen is het noodzakelijk dat je de uren respecteerd.

Om 21.45 eindelijk rust. Gehaktballetjes opeten, wat surfen en bloggen. Sebiet een goed warm doucheke en kruip ik mijn bed in voor een nieuwe werkweek met vrij weekend in’t vooruitzicht.

Stokje

Ik kreeg van Breeg een stokje toegeworpen. Ik moet de 4de foto plaatsen van de 4de map.

Dit is de zoon bij de halloweenmoordwandeling. Hij speelde prof.Plum uit Cluedo.

Maar ik kan’t stokje niet verder gooien want de hond is er mee weg.

Belastingsbrief

We krijgen terug, joehoe!

Sponsering van ons nief meubelen.

platte portemonnee

Vandaag ben ik veilig thuisgebleven want gisteren hebben we weeral een gat geslagen in ons spaarvarken. We zijn ons een nief salon gaan bestellen. Omdat het nog solden was ging er 10 % af. Nu kunnen we nog 10 weken op ons versleten bankstel zitten en mag hij daarna naar de container na 20 jaar dienst. Voor de nieuwsgierigen, het is ne 2 1/2 zit met chaise-longue. In de kleur lava. In passant langs een meubelwinkel in Lier gereden om een dressoir of wandkast te zoeken voor bij ons tafel van de vrijdag. Maar ik vrees dat de echtgenoot geen dressoir zal vinden met alleen maar schuiven.