Wonen.be

Vandaag ben ik met de echtgenoot naar de woonbeurs in de Nekkerhallen geweest. Wij zijn van zinnens om nieuw ramen en deuren beneden te plaatsen. We hebben het wat koud gehad deze winter met ons enkele beglazing en natuurlijke ventilatie door kieren en spleten. Ik was voorzien van de maten en onze wensen qua kleur, model, rolluiken en vliegenramen. Binnenkort e-mailen ze de prijsofferte.

Verder rondgeslenterd en toen kwamen we haar tegen. De tafel die iets had, de tafel die ons aanstond, de tafel die we nodig hadden. 2 meter lang, dat was onze max. lengte. Pluspunt: uitschuifbaar. En de beurscondities, er ging 10% af. Het toonzaalmodel werd ook nog verkocht en daar ging 30% van af. Oké, deze tafel wordt de onze. Nu nog bijpassende stoelen. We zagen er die er goed bijpasten. Ook daar ging nog 25% van af. Voorschot betaald en volgende week leveren ze al.

Vraagje: hoe dikwijls zou die tafel als toonzaalmodel verkocht worden? Toch wel heel toevallig dat het net de laatste tafel in stock was.

Ziek

Neen, wij zijn niet ziek. De kinderen vragen maar wanneer ze eindelijk eens ziek worden. Ze willen ook eens thuis blijven zoals andere klasgenootjes.
Helaas kinders, jullie zijn sterk. Als kleuters en lagere schoolkinderen zijn jullie praktisch nooit thuis geweest wegens ziekte. Hout vasthouden. Ze kennen dus niet het ellendige gevoel van hoofdpijn, misselijkheid, spierpijn, overgeven. Ze beseffen niet dat ze dan helemaal geen goesting hebben om te lezen, tv te kijken of op de DS te spelen. Het is dat ik dat gevoel wel ken. Anders hoopte ik ook stiekem om ziek te worden.

Ooit ben ik wel eens serieus ziek geweest. Ik stond op met barstende hoofdpijn en een lichte temperatuursverhoging. Zo kon ik echt niet werken, ik ben geen mens dat hoofdpijn kent. Met lood in de schoenen de hoofdverpleegster wakker gebeld dat ik niet kon werken. Had medelijden met de oproepwacht die ook uit haar bed gezet werd. Laatste telefoon was naar de dokter voor een doktersbriefje. Kort na de middag was hij er. Ik hoopte dat hij een diagnose kon stellen die mijn afwezigheid rechtvaardigde. Keel, oren, hartslag,ademhaling werden gecontroleerd, mijn hoofd werd naar voor gebogen. Auw!
“Ik ga een afspraak maken met het ziekenhuis,” zei hij: ” ik wil dat er een ruggenmergpunctie wordt genomen.”
“Allée, dokter, zo erg kan het toch niet zijn, ‘t is hoofdpijn dat ik heb en amper koorts.”

Hoofdverpleegkundige opgebeld dat ik naar het ziekenhuis moest voor een ruggenmergpunctie. Vermoeden van hersenvliesontsteking.
Die diagnose werd ook gesteld in het ziekenhuis. Het was nog wel wachten op het resultaat of ze viraal, minder erg, of bacterieel was. Ramp voor mijn directe omgeving waaronder mijn patiënten. Toen werkte ik ook nog full-time en deed ik vervangtoeren, begin dat maar uit te zoeken. Ondertussen kregen mijn man en kinderen al speciale medicatie. Gelukkig bleek het viraal te zijn. Tien dagen kreeg ik Rocephine I.V. Ik voelde me slap en een vod. Toch deed ik manhaftig een poging om alleen te gaan douchen. Dat gaf een gevecht met infuuszak en uitkleden. Het gevecht om terug aan te kleden gaf ik op en belde voor een verpleegster. Een verpleger kwam binnen. Ik was te moe om me preuts te voelen en liet me daarna in een rolstoel terug naar mijn kamer brengen. Nog 4 dagen mocht ik thuis bekomen en dan moest ik terug aan’t werk. Te snel naar mijn goesting, maar al bij al ging het wel.

Het is toch wat anders om langs de andere kant te zijn van mijn werkterrein. Laat mij dan maar werken!

‘t ging niet vooruit

Mijn vorig blogje was nog niet koud toen ik de volgende dag bij pat. M-L binnenkwam.
“Kijk eens, ik ben gisteren op straat gevallen.”
Ze liet me een schaafwond op de arm zien en eentje op haar been, beide afgeplakt met een ‘blote’ Micropore.
“Maar ocharme, heb je er nog pijn aan. Apropos, ik heb toch al gezegd dat je daar nooit alleen een Micropore moogt op plakken, je moet daar ook nog een Melolincompres op leggen.”
Gelukkig had ook deze pat. nog Melolincompressen in huis en Terramycine oogzalf.
“Heb je die oogzalf nog nodig, neen, oké dan kunnen we die ook nog gebruiken om op de wonde te doen.”

Mijn toer die dag ging ook voor geen meter vooruit. Op papier was het zelfs een licht toertje (maar 6 toiletten op 16 verzorgingen), maar overal was er wel iets extra bij. Nagels knippen, overal de voeten wassen, verwijderen van faecalomen, extra wondjes verzorgen… Een uur heb ik overgewerkt en ik kan het niet eens vragen want er is geen overmacht in’t spel.

Vandaag had ik meer geluk, veel andere patiënten waar het wel vlot bij liep.
Maar ik had het ongeluk dat er ne flauwe kwaaie mijn auto heeft opgesloten. Dat zit zo, bij de sociale appartementen waar ik een verzorging heb is er een parking. Van mijn patiënt mag ik daar staan als er op straat geen plaats is. De poort is altijd open. Toen ik terug kwam was ze op slot. Ik terug naar mijn pat. maar die had geen sleutel. Een bovenbuur gelukkig wel en die kon ik lenen. Poortje open en ik naar mijn wagen. Onder mijn ruitenwisser een serviëtte waarop stond geschreven: BLIJF VAN MIJN PARKEERPLAATS WEG VERDOMME. HIER BETAAL IK ELKE MAAND VOOR. uitroepteken!
Ik kan dat nog verstaan als er geen plaats meer was, maar er waren nog liefst 6 plaatsen vrij. Daarbij stond er geen nummerbord dat aangeeft dat het een privéplaats is. Enfin, het kon mijn goed humeur niet bederven! Morgen sta ik daar waarschijnlijk weer, ik zal maar op een ander plaatske staan.

tinskear

Toen ik binnenkwam bij pat. LC zag ik dat er een bebloede compres op haar handrug plakte.
“Oei,” zei ik: “wat is er gebeurd?”
” Vannacht heb ik mijn hand tegen de lavabo gestoemd en mijn vel is ‘ontploft’. Maar ‘kheb een caoutchouc handschoen klaargelegd, dan blijft mijn hand droog bij het douchen.”
“Neuuh, das ni nodig. Het mag nat worden want dan kan die compres al losweken.”

Arghh, vreselijk vind ik het als patiënten gewoon een compres op wonden kwakken en dichtplakken. Ik heb er zelfs eentje gehad die op zo’n klein wondje alleen maar een Micropore (huidvriendelijke kleefband) plakte. Begin dat maar eens los te pulken zonder verdere huidbeschadigingen van die fragiele vellekes.

Enfin, deze geweekte compres ging er vlot af en gelukkig had de pat. nog Fucidin gaze, Fucidinzalf, Melolincompressen en Micropore in huis. Nu moest ik het nog in het dossier opschrijven dat de pat. een tinskear had en dat er een dagelijkse wondverzorging nodig was.

Tinskear? Dat klinkt niet, er is iets fout. Alléé, hoe heet dat nu. In mijn vertaalde gedachten “huid-scheur” Huid= skin. Amai, jawadde, nu heb ik hem. Het is een skin-tear!!! Hoe noemt dat weer, zo’n verspreking (die ik eigenlijk dacht, maar een verdenking dat klinkt ook weeral niet.)

meisjesverdriet

Sinds enkele maanden rijd mijn dochter paard bij een particulier. Zo fier als een gieter is ze, helemaal uitgedost met haar paardrijbroek, tok, laarzen en clubjas. Samen met haar hartsvriendin en een buurmeisje volgden ze daar samen les. Ze vormden een ponyclubje met 14 leden. Maar helaas, helaas ziet D. het niet meer zitten. 5 jaar geleden begon ze les te geven met haar eigen paard en pony’s. Nu echter is ze gehuwd, werkt ze en volgt ze nog een opleiding. Het wordt te zwaar om dit alles te combineren. We kregen een mail om dit alles uit te leggen met het droevige nieuws dat ze ermee stopt. Gedaan met lesgeven.

Mijn dochter in alle staten en er werd direct met de hartsvriendin getelefoneerd. Met rode oogjes is ze uiteindelijk gaan slapen. Ze is er het hart van in dat ze het paard en de pony’s niet meer zal zien, dat er geen paardenkamp zal zijn. Ook ik vind het jammer. Het was daar heel informeel, ze reden gewoon buiten op de piste, ook bij regenachtig weer.

Nu heb ik beloofd dat ik naar een manege zal uitkijken. Al heb ik er geen goed oog in omdat de dochter van een vriendin ook lang heeft moeten zoeken en ergens met “een lange arm” is binnengeraakt. En het prijskaartje zal ook goed stijgen.

Bij deze: ik zoek liefst een particulier die een eigen paard of pony heeft waar mijn 12 jarige dochter en haar hartsvriendin samen les kunnen volgen. Regio groot-Mechelen tot Antwerpen.

Obama

We volgden een tijdje de eedaflegging van Obama. “Alléé,” zegt mijn zoon: “Bush is ontslagen. Nu gaat het gedaan zijn met de oorlogen.”

Hopelijk is het zo simpel!

ach, hoe schattig

Mijn zoon heeft zijn eerste liefje! Zus was er gisterenmorgend op uitgekomen toen ze hem vroeg of hij nog verliefd was op C. “Neen”, had hij geantwoord: “Ik ben al bezet.”
Joelend kwam ze het me ’s avonds vertellen. Ze wist zelfs op wie, dat had ze goed gegokt en hij had het toegegeven aan haar. Maar omdat haar pesterig stemmetje de bovenhand kreeg en ik voelde dat er ruzie van kon komen had ik het gesprek afgebroken. Daarstraks, toen we alleen waren, kon ik het toch niet laten om het te vragen.
“Is’t waar dat K. uw liefje is?”
Het werd direct toegegeven.
“Envanwanneerist?”
“Van de maandag.”
“En wie heeft het aangevraagd? Gij, zij of was’t zo’n beetje samen?”
Hij klopte eens op mijn schouder en zei: “Das alleen op televisie dat ge zoiets kunt zien.”
“Hebt ge er al een foto van op uw GSM staan?”
“Ja, J. heeft die getrokken en bewerkt.”
“Oei, bewerkt, hij heeft er toch geen snor opgezet.”
De zoon lachte eens en liet de foto zien. Twee prille tieners bij elkaar met rode hartjes en LOVE erbij gezet.

een oude krokodil is dood

Misschien niet netjes, maar dat was toch het eerste wat in mij opkwam toen ik hoorde dat pat.G gestorven was. We verzorgden haar al jarenlang, eerst bij haar thuis, daarna bij familie. Ontzettend veeleisend waren die mensen, dit doen, dat doen en ’s avonds niet voor half acht maar zeker voor acht uur komen. Je kon eens niet kontreir doen door op een ander uur te komen want daarvoor was ze nog aan’t eten en om acht uur was de hulp weg en kon je het alleen doen. Het ergste van al was dat madam meestal boos op ons reageerde, kwaad keek en tegenwerkte. Een conversatie kon je niet voeren want ze had afasie.

De collega’s reageerden allemaal opgelucht, een zware verzorging viel weg.

Kazou

Enthousiast kwam mijn dochter thuis. “Lotte* van mijn klas gaat ook naar Zwitserland, hetzelfde als ik”. “Shit” vloekte ik in mijn eigen: ” die inschrijvingen begonnen vandaag.”
Vlug de site opengeklikt en daar zag ik al een vakantieperiode oranje gekleurd. Wachtlijst. ‘Bergen water’ viel in’t water voor de zoon in juli. Maar kijk, in augustus was nog plaats. En dat was nog beter want dan was zijn maat voor een maand naar zijn vader.
“En mijn vakantie” vroeg de dochter vol schrik. Gelukkig, voor ‘Kicks in de benen was nog plaats’. Voila, haar zomervakantie zit vol. Zwitserland, scoutskamp, onze vakantie en paardenkamp, reuzeleuk vind ze dat.

Vandaag worstenbrood-en appelbollen. Op de radio hoorde ik dat het een typische Antwerpse traditie is. Is dat zo?

wat eten we vandaag

Uit “De Zilveren Lepel” maakte mijn man kabeljauw met olijven en kappertjes. Het smaakte ons goed maar pas na het eten durfde ik mijn gedacht zeggen over het uiterlijk.

Daarbij moest ik denken aan wat de grote woef vanmorgend had overgegeven.