Halloweenwandeling thema Cluedo

Omdat mijn kids de halloweenwandeling vorig jaar zo leuk vonden, hadden ze zich kandidaat gesteld om dit jaar mee te doen. Vanaf september werd er geduchtig gerepeteerd en dan is het zover: om 14.00 uur moesten ze present zijn om zich om te kleden, te schminken en de decorstukken mee klaar te zetten.

Omdat vorig jaar sommige grote? mensen het leuk vonden om de acteur-kids te plagen (pesten), werd er ook een begeleidende volwassene per scène ingezet. Ik heb dus ja gezegd toen ze het me vroegen. Zodoende moest ik vanaf 17.00 uur ook aanwezig zijn. Voor de zekerheid had ik twee onderhemdjes (korte mouw en lange mouw) aangedaan, dikke trui en ook muts en handschoenen meegenomen. Spijt had ik later dat ik ook mijn stapschoenen met dikke kousen niet had aangetrokken.

We kregen ook drie drankbonnetjes en een bonnetje voor een stuk taart of pens. Algauw met de kids nog de pens met appelmoes gegeten voordat we op post moesten staan.
Om 18.00 uur was het dan zover. Ik stond bij mijn zoon aka professor Plum. We hadden malchance dat hij voorlaatste was zodat pas rond 19.00 uur het eerste groepje kwam. Hij was zenuwachtig en hield zich ondertussen bezig met wat rond te fladderen en fictieve verhalen in zijn hoofd uit te beelden met de bijpassende geluiden. Op zo’n moment valt zijn autisme meer op, zeker als 13 jarige.
Maar hij viel letterlijk en figuurlijk terug in zijn rol toen het eerste groepje daar was. Hij zei zijn tekst perfect op, liet de kinderen dan het spelletje Memory spellen waarbij ik de bevallige assistente was en gaf de mensen hun tips.

Na het tweede groepje was hij verheugd dat zijn zenuwen volledig weg waren en speelde hij met verve de professor. Uiteindelijk was het al 22.00 uur als het 17de en laatste groepje daar was.
Ook de zus had zich goed met haar rol geamuseerd zijne mrs.White. Haar haar hadden ze wit gespoten en stond dus stijf van de verf.

Help, ze ging die avond nog slapen bij haar nichtjes. Vlug nog afscheid genomen, waarbij de kids een zeer gewaardeerd cinematicket kregen en dan naar huis om de zoon al af te zetten (en zie dat ge u douched en ook die verf van uwe kop wast) en dan naar mijn lieve (ex-)schoonzus gereden.
Ondertussen was het al 23.00 uur, werd zusje in de douche gestoken en kon ik gerust naar huis vertrekken want de volgende dag moest ik al vroeg uit de veren om te gaan werken.

Shape & Bike

Omdat we morgen niet kunnen, vandaag de les gevolgd. Iets nieuws, Shape & Bike. Dat is 25 min. circuittraining (krachttraining) en 25 min. spinning. Aansluitend konden de die-hards nog meedoen met de powerspinning.
Dat was voor ons wat te veel van het goede. Had het nu een extra half uurtje geweest had het mij gelukt.
Maar die circuittraining vonden we toch interessant dus vroeg de spraakwaterval (niet ik) of we vrijdags voor de les niet zelf op de toestellen mochten oefenen. The Boss ging erover nadenken of het haalbaar was om het als een les te integreren: dus 25 min. de toestellen en daarna een lesuurtje spinning. Ideaal.

Drink

Ik ben zo moe………. Ik zou zo op mijn toetsenbord in ‘t slaap vallen.

Grote schuldige is een collega die ons gisteren heeft uitgenodigd voor een drink. Dit om het einde van haar verbouwingen te vieren. Ik pikte onderweg collega I. op met de mededeling dat ik tegen 22.00 naar huis wou. Dit vond ze niet erg want eventueel kon ze een lift vragen aan iemand anders.

Het was reuzegezellig. Eetkamer en living zijn sfeervol ingericht. Haar verbouwde keuken met 5m. schuifraam naar de tuin een pareltje. Rond 23.30 waren een paar collega’s mij aan’t uitlachen met mijn voorgenomen uur van vertrek. Uiteindelijk ben ik als eerste rechtgestaan om te vertrekken, 00.30 u.

Al bij al lag ik om 01.30 in mijn bed en ben ik rond 06.00 weer opgestaan om te gaan werken. Gelukkig had ik vandaag mijn stagiaire.

Maar het was het waard; Bedankt collega N. voor de ontspannende avond!

Overbeet

Mijn zoon heeft een overbeet. In mei 7 mm. en nu met de controle 8 mm. Omdat een behandeling tijdens de groeispurt moet beginnen heb ik de groei bijgehouden. Man, wat gaat dat hard. Op 6 maanden tijd liefst 6 cm. Hij is op net 13 jarige leeftijd groter dan ik.

Om de overbeet te corrigeren moet hij gedurende 14 uren per dag een buitenbeugel dragen. Dus na schooltijd erin en na het slapen er weer uit. Gelukkig moet hij geen blokjes dragen daar zijn tanden voor de rest op hun plaats staan. Na 8 maanden zou het goed moeten zijn, zodat hij dan nog 6 maanden het enkel ’s nachts moet indoen.

Eind november beginnen we eraan.

Ruienwandeling

Lang geleden afgesproken en betaald, vandaag gingen we met collega’s van mijn man op ruienwandeling in Antwerpen.

Eerst moesten we de auto kwijt raken in een duurbetaalde (€9 voor 4 uur) ondergrondse parking. Maar bovengrond is geen alternatief want: max. parkeertijd van 2 uur. Dan naar de Suikerrui alwaar de gids ons opwachtte rond 13.45 u. Beetje uitleg en dan mochten we ons in een groene (vlies)overall heisen om de kleding te beschermen en deden we ook rubberen laarzen met draagoren aan. Voor onze schoenen en jas kregen we een stevige plastiek zak met koord zodat we die over de schouder konden dragen. Ook kregen we een zaklamp met dynamo: knijpen met je hand en je had een tijdje licht.

Het eerste deel was al spannend voor de kinderen, de eerste meters in de riool zaten we in een schommelig “bootje”. De geur in de riool was best te doen, muffig en wat beerputachtig maar niet hinderlijk. De gids gaf uitgebreid uitleg en vernoemde ook de straatnamen bovengronds zodat we ons konden oriënteren waar we ons bevonden. De kids speurden naar de rioolratten en waren verheugd dat ze er in totaal 4 dikke hadden gezien. Wist je dat beschimmelde uitwerpselen van de rat ware kunstwerkjes zijn. Heel pluizig en witte haren die electrostatisch gewijs omhoog staan. Jammer dat er een fotografisch verbod was!

Ondergronds aan het stadsmagazijn aangekomen gingen we terug naar boven. De overall mocht weggegooid worden of meegenomen (handig voor als ik moet schilderen), de zaklamp werd terug afgegeven, de schoenen aangetrokken. De laarzen kon men dus gemakkelijk vasthouden aan de draagoren. Dan was het tijd voor een stop in een caféetje. De baas verkondigde dat er verse tomatensoep was en had daar succes mee. De kids kregen zelfs nog extra boterhammen toen ze erachter vroegen. Na dit intermezzo werd de ondergrondse wandeling in tegenovergestelde richting bovengronds afgelegd. Zo kwamen we na 3 u. terug aan het vertrekpunt.

Ik vond het interessant maar was wel blij dat ik Antwerpen bovengronds wat kende. Zo kon ik me beter de straten en gebouwen voorstellen toen de gids naar plaatsnamen refereerde.

Oudercontact zoon

Na het rapport, het oudercontact. Zijn rapport kon beter. Zelfs een buis van agrarische technieken. Commentaar: taak niet afgegeven = 0/10 en zwakke toetsen.

Het oudercontact op zijn nieuwe school is zonder afspraak. Aanschuiven dus. De leerkrachten zitten allemaal in de refter aan kleine tafeltjes Efficient als ik ben vraag ik wie er de laatste aan het aanschuiven is bij de klastitularis en bij de leerkracht Engels. En dat ik dan na hen kom. Gelukkig staan er voldoende stoelen en kan mijn man drinken halen aan de bar. We schuiven zelfs nog aan voor de leerkracht TA waar hij een buis voor had. We zijn er uiteindelijk na 2,5 uur vanaf.

We hebben de indruk dat de leerkrachten toch niet doordrongen zijn van zijn autismeproblematiek. Ondanks het feit dat ze toch een (schriftelijke) briefing hebben gehad van de Gon-begeleidster. We horen de verontschuldiging dat hij wel in een grote en extra rumourige klas zit. De drie die we spreken gaan nu extra mee zijn agenda in’t oog houden want wat hij niet inschrijft kan ik thuis ook niet controleren.

Hop, nu naar een beter rapport de volgende keer.

Rapporten

Vorige week kreeg de dochter haar rapport. Ze is zo fier als een gieter en met reden! Alles boven de 80% buiten godsdienst (75%) Haar latijn zelfs 89%, wow! Dat is een schitterende start in het Middelbaar.

Vandaag de zoon. Niet zo geweldig, maar hij heeft punten verloren met niet in orde te zijn. In tegenstelling tot de dochter moeten we verschrikkelijk hard achter zijn veren zitten. Echt duidelijk afspreken wanneer hij aan zijn schoolwerk begint. Agenda controleren, die niet altijd ingevuld is. Pfff, vermoeiend, die discussies om hem aan’t leren te krijgen.

Wat er nu voor de eerste keer in zijn leven instond was dat hij teveel babbelde in de klas!!! Nog nooit meegemaakt! Vorig jaar gaf de klastitularis (van zijn vorige school) aan dat ze hem nooit hoorde praten tussen de lessen door. Zelf was hij trots dat hij de stilste leerling van de klas was.

Nu dus niet meer.

Jaarmarkt

Het was ideaal weer voor de jaarmarkt. Dochter blij dat het naar jaarlijkse traditie geen school was en dat ze met haar vriendinnetje kon afspreken. Zoon wat afgunstig want hij had wel school.

De kids van mijn vriendin vonden zich ook al te groot om met ons te gaan, zodoende liepen we dan maar met zijn twee over de koppen.

Ik heb een wonderdoek gekocht dat mijn ruiten streeploos kuist met wat water al heb je de ruit met Nivea ingewreven. Ik heb een wonderpan (wok) gekocht dat met een keukenpapiertje schoon te vegen is al heb je er koffiemelk in laten aanbranden. Jaja, op de demonstraties lukt dat allemaal. Nu thuis nog.

Afscheidsreceptie

Vandaag was er een afscheidsreceptie voor de bevorderde “HVPK-naar een andere afdeling”. Het zal raar doen om alweer een vaste waarde te verliezen op onze afdeling. Er waren lekkere mini-broodjes en mini-koffiekoekjes. Een knabbeltje van rauwkost met dipsaus en natuurlijk flessen Cava. Vooral de Cava zorgde voor een vrolijke en ontspannen sfeer.

De nieuwe ad-interim HVPK werd ook voorgesteld, al kende ik haar al van diabetes-bijscholingen. Het is een toffe, maar ik benijd haar tijdelijke job niet bij ons. Al de straten, toeren, patiënten en werkwijze op onze afdeling zijn haar totaal vreemd. Maar het zal wel loslopen, zeker.

Na de eerste schrik van het fusie-nieuws ben ik toch blij om te horen dat verschillende collega’s willen blijven. Nu het nieuws wat bezonken is en er al wat enkele vragen beantwoord zijn wil ik ook mijn schouders onder de nieuwe afdeling zetten.

Uiteindelijk zorgen we er mee zelf voor of onze afdeling een succes wordt of niet.

Fusie

Gisteren een ferme klop gehad op het werk. Iedereen was bijeen geroepen omdat er eindelijk bekend werd gemaakt wie ons nieuwe HVPK ging worden.

Ik had gehoopt (en de meesten onder ons) dat het onze ad-interim zou zijn. Onze ad-interim is inderdaad bevorderd tot HVPK maar……niet in onze afdeling.
Tweede mededeling ging over het feit dat onze afd. gaat fusioneren met een andere afdeling en dat de fusieafd. een HVPK van buitenuit krijgt.

Mijn werk-wereld op zijn kop.We verliezen werkgebied en krijgen er ander werkgebied bij. Maar ook qua collega’s gaat het veranderen. Ik voorspel dat er niet veel in de nieuwe afdeling zullen willen blijven.

Wil ik dat zelf wel? Nu heb ik mijn vaste patiënten maar zal dat ook zo blijven, ook toeren zullen ge-reorganiseerd worden. Het is de kans om terug dichter bij huis te werken.

Gisteren gaf het me letterlijk koppijn. Enfin, ik heb nog tijd om te beslissen