Mooi bloemstukje

Mijn zoon zit in de land-en tuinbouwschool en heeft op maandag 6 u. praktijk. Hij belde me op dat hij de trein gemist had en wat later ging zijn. Of ik ook aan’t station zijn gerief kon ophalen (hij moet met de fiets naar huis) als hij er was, want hij was goed geladen en had een bloemstukje bij.

Tegen 18.10 belde hij dat hij er was. Het bloemstukje werd in een plastiek zak overhandigd en de boekentas werd gelijk meegegeven. Thuis haalde ik het er al voorzichtig uit en waarlijk, mijn niet creatieve zoon had er iets moois van gemaakt. Op het kaartje stond zelfs 9.5 op 10. Maar later vertelde hij dat ze zich zelf punten hadden mogen geven. Hij had zich 9.5 gequoteerd want er was nog wat oasis zichtbaar. Vond hij.

Ook had hij 2 gigantische wortels bij. Bij groententeelt hadden ze 2 uur geoogst en wortels gewassen. Ja, dat merkte ik ook aan zijn natte werkbroek.

Maandag is toch de dag dat hij het meest verteld over school. Ik moet wel elke keer vragen stellen maar krijg er toch deftig antwoord op. De andere dagen is zijn standaardzinnetje: “niks bijzonders” als ik vraag wat ze gedaan hebben.

Beesken

Ik vertoef nog maar kort in blogland en dan is het normaal dat je verschillende blogs bekijkt. Zo kwam ik bij Beesken terecht via een link met autisme.

De ondertitel vond ik zeer schrijnend: Mijn verloren leven, het verhaal van 20 jaar pijn, ongeloof, verdriet en angst.
Wat had ze meegemaakt dat ze haar leven verloren vond. Alvast niet om haar zoon die autisme heeft. Integendeel, de kinderen gaven haar de vreugde en moed om door te gaan. Neen, het gaat over de ellende en onderdrukking die ze meemaakt met HEM, haar (ex) man. In ware thrillerstijl verteld ze haar verhaal. Ik zit vaak op het puntje van mijn stoel en moet regelmatig stoppen omdat het zo aangrijpend is. Uiteindelijk doe ik er 14 dagen over om hem te lezen. Spijtig genoeg is haar laatste bericht van april 2008. Die 20 jaar zijn beschreven, maar ondertussen laat ze ons ook proeven van het heden. En ben ik benieuwd hoe het verder gaat. Of de zoon zijn rijbewijs heeft gehaald, of het gelukt is met stoppen met roken, hoe het met de keramieken beeldjes gaat…..

Groepsgevoel

Donderdag nodigde supercollega ons uit voor een feestje onder collega’s nav. haar pensioen. Ook enkele oud-collega’s waren erbij. Terwijl we genoten van de kaastafel en een glaasje wijn dacht ik terug aan de goede, hechtere groepssfeer van vroeger.

Nu hangen collega’s minder aan elkaar. Zeker met de nieuwelingen en interims is het moeilijk. Interims zoeken sowieso al minder contact en nieuwelingen gaan sneller weg omdat ze het werk onderschat hebben. De groep met “anciens” wordt kleiner en kleiner.

Maar zolang je je nog gewaardeerd voelt door de collega’s en er spontane, leuke gesprekken zijn, voel ik niet de noodzaak om van plaats te verkassen. Ja, ik kan best zeggen dat ik het belangrijk vind om goed overeen te komen met de collega’s. Dat ik niet het gevoel heb dat ik enkel mijn dienst moet draaien en dan, hup, wegwezen naar huis.

Droevige droom

Nu heb ik toch een intrieste droom gehad.

Ik droomde dat een geliefd persoon dood ging. Overreden door een tram. Ik ging naar het ziekenhuis en de verpleegster zei dat ik zeker de laatste groet kwam brengen. Ik kon niet antwoorden maar de tranen biggelden van mijn wangen. Zo werd ik ook wakker, met tranen die langs mijn wangen liepen, recht mijn oren in.

Hoop ik dus nooit meer te moeten dromen!

Laatste werkdag

Gisteren was het de laatste werkdag van supercollega. Supercollega gaat, helaas voor ons, op pensioen. Na de voormiddagdienst kwamen we nog samen om een tas koffie te drinken en een stuk taart te nuttigen. Toen ze binnenkwam kreeg ze een dikke knuffel van mij en werd ze emotioneel. Haar laatste werkdag pakte haar meer dan ze dacht. We hadden ook stiekem haar auto versierd met ballonnen, een spandoek en blikjes onderaan. Dat vond ze geweldig en trots vertelde ze aan de patiënten hoe mooi de wagen was. De kleine streek die we wilden uithalen, namelijk haar auto ergens anders parkeren, mislukte. Enthousiast had ze de patiënt mee naar buiten getroond en zag tot haar schrik dat er iemand in haar auto zat en dat deze vertrok. Daarna opluchting toen ze de schelm herkende als zijnde een collega.

Binnenkort geeft ze een feest voor haar collega’s en vrienden, later op’t jaar gaan we nog eens met zijn allen eten en krijgt ze haar officieel kado.

We zullen je missen supercollega! Tot binnenkort!

Kopje thee?

Vandaag was ik bij een chinese patiënt voor de eerste keer. Na de verzorging stond er voor mij een kopje thee klaar met een wolkje melk. Nu ben ik niet zo zot van melk in de thee, maar bij Indiërs had ik het ook al zo gedronken en dat was best lekker.
“Dit is Tibetaanse thee”: zei ze in’t Engels. Ik dronk er voorzichtig van. “Dat is met boter en een beetje zout”: legde ze verder uit. Dat proefde je ook. Eigelijk vond ik het wat naar gekookt rijstwater smaken. Enfin, ik vond het best een geslaagd experiment. Het kopje heb ik helemaal leeg gedronken en nu kan ik vertellen dat ik al heuse thee heb gedronken met boter en zout!

Spinning

Vandaag had ik mijn wekelijkse spinning-afspraak. Alhoewel, wekelijks. Met de vakantieperiode en het begin van de school met kennismakingsavonden was het weeral een tijdje geleden.

En dat heb ik gevoeld. We kregen trouwens les van the boss himself en die geeft gewoonlijk power spinning. Maar hij heeft zich ingehouden, al kon hij het niet laten om een running up te doen. Heel snel rechtopstaand fietsen. Die douche achteraf is het zaligste, net als het onderuitgezakt in het zeteltje nog eentje drinken.

Shine Your sink

Ik ben een huishoudramp. Ik benijd de vrouwen die gedreven hun huis spic en span houden. Gelukkig hebben we tegenwoordig programma’s op tv. die nog grotere huishoudrampen ten tonele brengen.

Ze inspireren me wel, want op het einde is hun huis helemaal ontrommeld, gereinigd of zelfs heringericht. Dan ga ik ook op zoek naar zaken voor de kringloopwinkel, papierbak, vuilbak, etc…

Nog een geweldige inspiratiebron is de site van Flylady. (http://flylady.net/index.asp)
En haar truc om klein te beginnen is met het keukenaanrecht. Verwijder de afwas (doe hem of zet hem in de afwasmachine) en blink je aanrecht op. Dat is het simpele begin om je huis op orde te krijgen.

Ik ben al lang een Flybaby en regelmatig begin ik weer helemaal opnieuw met de babystapjes. Mijn aanrecht blinkt weeral.

Te huur

“Stad biedt vijfduizend grafmonumenten te huur aan” las mijn zoon voor uit de weekendkrant. “Alléé,” zeg ik: “wie wil er nu een grafmonument huren?” “Deuhhhh,mama, de doden natuurlijk.” antwoordde hij: “net zoals de levenden een huis huren om in te wonen,tiens.”

zoon, 12j en ASS

Versje

Vanavond aan tafel deed mijn echtgenoot zielig. “Niemand ziet mij graag”. Dit naar aanleiding omdat de dochter onaardig deed.

En plots kwam het versje weer op: Wat papa doet is nooit niet goed, wat papa zegt is altijd slecht, maar wat dikwijs wordt vergeten is van papa’s centjes wordt gegeten.

En daar werd dan nog een nieuwigheid op gerijmd (had de echtgenoot zelf gevonden): En wat papa maakt, wordt terug uitgebraakt.

Gelukkig had mama vanavond gekookt.