Vandaag kozen we om de speurtocht te doen die klasse voor ouders organiseerde. Met de bon kon je een gratis pakket in Mechelen afhalen waar een opdrachtenboekje inzat en verschillende voorwerpen die je moest gebruiken voor de opdracht (oa. touw, balpen, bellenblazer, spuitje, diaraampje) We waren met ons gezin en het beste vriendinnetje van ons zuske die was blijven slapen.
Pas in’t stad is de zoon zijn nikkel beginnen vallen dat een speurtocht ook veel wandelen inhoud. Dat ons zuske het opdrachtenboekje stevig in de hand hield hielp ook al niet veel. Na de derde opdracht ging het mis en begon hij te zeuren dat hij naar huis wou. Desnoods te voet en of dat de doen was.
“Maar ventje toch, dat is een heel stuk wandelen hoor.”
“En is dat moeilijk van hier.”
“Neen eigenlijk niet, het is bijna een rechte lijn naar huis over de grote baan.”
Bij de opdracht aan de kerk hing het al ferm zijn voeten uit. Terwijl ik met A. op een bankje zat, Smoker met ons zuske nog eens rond de kerk liepen om iets te zoeken was ineens -poefpaf- de zoon verdwenen. Smoker boos dat hij zich niet moest verstoppen en ons maar moest volgen. Ik nog eens in’t straatje gekeken waar hij het laatst gezien was. Niks. Smoker zei dat hij er niet op ging wachten en dat we verder gingen.
Het was toch maar lam en tam dat ik de speurtocht meewandelde. De zoon is al 13 jaar, dat is geen klein kind meer, hij wou naar huis dus veronderstelden wij dat hij er van onderdoor was gemuisd. A. vroeg of ik niet ongerust was. Neen, eigenlijk niet. Had haar (ook autistische en toen 14j.) broer vorig jaar ook geen straffe toer uitgehaald. Die is zo verzot van vliegtuigen dat hij een hele fietsroute naar Zaventem had uitgestippeld en daar ook effectief naar toe was gefietst. Maar liefst 35 km! De (verwittigde) politie heeft hem dan van de baan geplukt toen hij weer op terugweg was.
Twee uur later telefoon GSM: “Maa, ik ben thuis…. Ja, de achterdeur was los (oei, vergeten op slot te doen)…ja,oké ik zal geen tv. zien en op de computer gaan.” Ik was opgelucht dat hij zo slim was om ons te bellen.
Thuisgekomen zat hij braaf een strip te lezen. Bewust hebben we hem een tijd genegeerd (zodat hij nog wat kon zweten voor wat ging komen).
“Wat is de straf die ge uzelf zou geven?”
“Euh, geen tv. meer..”
“Is dat al?”
“Oké, voor een week dan”
“Voor heel het weekend geen tv., geen computer, geen DS, geen Wii, niks wat beeldschermen heeft.”
“Mag ik mijn GSM houden?”
“Nee, daar staan ook spellekes op. En weet je ook waarom ge die straf krijgt?”
“Omdat ik zonder iets te zeggen ben weggegaan.”
“Voila!”
Ligt dat aan zijn autisme dat hij zoiets doet? Of gewoon omdat hij zijn goesting niet kreeg. Feit is dat hij veel liever thuis is dan “den toerist uit te hangen” want dat is een synoniem voor wandelen.
Geplaatst in dagelijks leven
Tags: autisme, gezin, puberen, vakantie
Recente reacties