Muziek-stokje

Ik heb een stokje gekregen van Breeg met het vriendelijke verzoek 5 favoriete nummers op mijn blogje te zetten. Bij nader inzien moet het zelfs uw happy top five zijn.

Happy, tsss.

Deze zomer ontdekt: Peter Fox met ‘das haus am see’

Leren kennen bij de cooling down van de spinning: Karl Jenkins met ‘Adiemus’

Deze is van mijn jeugd, daar begon ik spontaan op de dansen: Soft Cell met ‘Tainted Love’. De link is niet afspeelbaar, wel op de originele plaats: youtube=http://www.youtube.com/watch?v=8cCI_XDQWb0

Ook niet echt happy maar geweldige muziek: Ultravox met ‘Vienna’

Dan heb ik ook nog Dido met ‘here with me’ maar ik zal dat vervangen door een happy-er song. Dit vind ik echt een feel-good song, ik ben blij dat ik er nu naar luister: Norah Jones met ‘ Sunrise’

Ik gooi het stokje vriendelijk door naar Annelyse, Alejosa, Francky, roze bril en Annava in de hoop dat zij wel vrolijkere muziek in hun kopje hebben zitten.

Afscheid nemen

Stilletjesaan verharden de longen van mijn schoonvader. Al een tijdje besef ik dat dit fataal gaat aflopen. Hij was nog niet DNR verklaard maar voor mij mag dit zeker. Smoker was stil en wou ook het gedacht weten van zijn broers. Uiteraard. Hem aangepord om met de broers te bellen, af te spreken om samen met de arts te praten over de behandeling.
Maandagnamiddag zal iedereen er zijn om het verdere verloop te bespreken.

Ons zuske had al verschillende keren gevraagd om haar vokke te zien maar dat wou ik niet zolang hij beademd wordt. Maar vrijdag besliste ik dat ze dan in’t weekend met de papa mocht gaan omdat ik moest werken. Ze koos voor maandag omdat ik dan kon meegaan.

Nu echter vond ik het beter om dan toch op zondagnamiddag te gaan. Ik ga mijn namiddagtoer aan de voormiddag plakken en de 2 insulinepatiënten zal mijn hoofdverpleegster doorgeven aan een collega. Maar ik moet en ik zal erbij zijn voor de kinderen. Ook de zoon gaat mee toen ik het vroeg.

“Ga je mee afscheid nemen van vokke?” kwam eruit voor ik het wist.
“Afscheid??”
“Ja zoon, ik denk niet dat vokke nog wakker gaat worden.”
Hij aarzelde geen moment alhoewel ik al een paar keer duidelijk had gemaakt hoe een beademde persoon eruit ziet, dat zijn vals gebit uit is…

Morgen gaan we dus op bezoek bij vokke. Waarschijnlijk voor de laatste keer samen met ons gezin. Jammer genoeg niet bij hem thuis rond de tafel met een Duvel, een Trappist, koffie en 2 fruitsapjes.

Noveenkaarsje op de helft

8ste dag INZO, 5de dag beademing en kunstmatige slaap, 1ste dag nierdialyse. 1ste keer dat de dokter zich uitspreekt dat het nu toch moet gaan keren want anders…

Noveenkaarsje

Het is nog steeds teveel voor Corneel. Het gaat van kwaad naar erger met mijn schoonvader. Sinds dinsdag ligt hij op intensieve zorgen met het maximum aan zuurstof dat ze kunnen geven. Een stap verder en ‘t wordt beademing met een kunstmatige slaap. Eerst ging ik 3x per week vokke bezoeken. Nu ligt de frequentie op alle dagen van 15 u. tot 15.30 u.

Ons noveenkaarsje brandt en hopelijk is er binnen 9 dagen een algemene opluchting.

Het wordt teveel voor Corneel

Vanmorgend stond ik op en ondervond ik wat men met slaapdronken zijn bedoelde. Draainissen, misselijkheid. De braakneigingen weet ik aan de koffie die ik nog om 23.30 dronk. Gaan werken en in de auto had ik er nog steeds last van. Blijven focussen want de dees weigerde om terug te draaien en zich ziek te melden. Ik zou wel zien hoever ik met mijn toer geraakte. Mijn patiënten waren heel lief en bezorgd en vonden het niet erg dat het enkel een intiem toilet was en aankleden. Mij opgetrokken aan het feit dat ik aan de hoofdverpleegster zou vragen om nog drie patiënten af te bellen of te verplaatsen en een afspraak gemaakt met de huisarts.

Om 11.45 mocht ik komen. Daar in de wachtzaal waren die duizelingen natuurlijk veel beter. Neurologisch was alles in orde, gelukkig maar. Verdict was oververmoeidheid en stress. Ik mag dus vandaag en morgen thuisblijven. Maar morgen wil ik wel gaan werken want er is nog een receptie van’t werk. Er zijn namelijk ook mensen van buitenaf uitgenodigd waar ik persoonlijk mee samenwerk.

“Ben je zeker?” vroeg de hoofdverpleegster. “Ja, als ik natuurlijk morgenvroeg niet weer als een tolletje ronddraai.” Maar ik krijg hulp. Morgenvroeg mag er een nieuwe collega meerijden om mijn toer te leren kennen. Dus als’t niet gaat laat ik haar autorijden en werken. Ik zet mij dan op een stoel en kijk ernaar,haha.

Oververmoeidheid, ik verschiet daar niet van. De laatste maanden was het heel hectisch. Overpland op het werk, al twee maanden geen salon in huis want de nief ramen en deuren moesten komen, een maand in de kou gezeten want geen verwarming opgezet omwille van tochtgaten, een snotvalling gehad, avondschool begonnen, mijn grootmoeder overleden, ondertussen nief ramen en deuren en de verwarming opgezet, is de bezetter ziek, ligt mijn huishouden nog altijd overhoop, nog geen poef gehad om ons salon bij mijn ouders te gaan halen, uurrooster van oktober is weer gigazwaar en ligt mijn schoonvader sinds gisteren in het ziekenhuis.

Gelukkig heeft de dokter ook Pharmaton voorgeschreven, met ginseng.

Parkeerplaats

Rij je een straat in waar je een parkeerplaats zoekt. Zie je een auto op een parkeerplaats (dicht bij het huis van de patiënt) staan met zijn lichten in achteruit aan. Wacht je geduldig tot hij wegrijdt, dooft hij zijn lichten en blijft zitten om te GSMmen. Rij je verder, wil je parkeren voor andermans garage, doet de wagen voor je net hetzelfde. Spontaan gaan geërgerd je beide armen de lucht in, doeme had ik daarnet maar niet gewacht. Steekt de persoon voor je in de auto ook haar armen de lucht in, ze had het wel gezien. Rij je naast haar wagen om te zeggen dat het zo niet bedoeld was maar dat je net in hetzelfde parkeerplaatsje wilde staan. Zegt ze dat ze maar even iets moet afgeven en dat ze wel aan de overkant gaat parkeren voor een andere garage.

Lief,hé!

Naar Schwarszee

Voila, gisteren is de zoon vertrokken naar Schwarszee met Kazou. Gisteren ben ik er ook achtergekomen dat een collega van mij meegaat als monitor en dat ze de kano-lessen geeft. Ik vond dat heel leuk. De zoon zag er de leukigheid niet van in. Doeme, een collega van ons maaa die meegaat. Je zag het’em zo denken. “Jamaar, schat, die collega is wel 20 jaar jonger dan mij,hé. Dat zijn daar allemaal geen ‘ouw dozen’ bij ons die daar werken.” anticipeerde ik. Dat vond hij er al beter uitzien.

De reactie van ons zuske was in dezelfde richting toen ik haar vertelde dat een collega van mij meeging.
“Bij ons waren dat allemaal jonge monitoren, hoor mama.”
“Maar V. is ook jong hoor, die is pas 22 jaar. Er werken heus ook jonge mensen bij mama.”
Pas toen was het ook in orde voor haar.

En nu maar hopen dat het goed meevalt voor de zoon. Waar hij opstapte waren er in iedergeval niet veel jongens. Maar 6 op 39 meisjes!
“Dat wordt een kleine jongenskamer.” was zijn lakonieke opmerking.

Facebook

Ik ben door de knieën gegaan. Mijn inactief account heb ik voorzien van basisinfo en een profielfoto. Daarna nog wat vriendjes toegevoegd en sinds deze week gaat het snel, zeer snel. Ik heb nu zelfs een vriendje die ik nog nooit gezien heb. Schuldige is “het werk”. Nu de fusie van onze twee afdelingen een feit is krijg ik er een heleboel collega’s bij. Sommige ken ik bij naam maar de meeste niet.

Voila, en daar is facebook. Blijkbaar zijn er veel ‘nieuwe’ collega’s actief daar. Je voegt er éne toe, herkent in zijn/haar vriendenlijst nog mensen en je voegt elkaar toe. Door de kattebelletjes die ze op het prikbord achterlaten heb ik nu al massa’s gespreksonderwerpen. “Hoe was het in Brugge, amai, schoon deuren heb jij laten plaatsen, ga jij die rode bloemmetjes-short ook eens aandoen voor de patiënten…”

Daarnaast heb je nog de talloze quizjes die je kan spelen met ‘ontdek meer over jezelf’- uitslagen: zo ben ik verslaafd aan koffie, ben ik een Lindemans Kriek, ben ik een goede collega, ga ik met Orlando Bloom uit en ben ik very lucky (maar dat wist ik al zonder testje).

En dan is er nog het spelletje Bejeweled Blitz. Een spelletje om een RSI-pols van te krijgen! Verslavend om dat ik altijd mezelf wil verslaan en vooral de compaan die boven mij staat. Tijdverdrijvend tijdens het scannen van de dia’s want 2 spelletjes is 1 verwerkte dia.

Toedeloe, ik ga verder Facebooken en dia’tjes scannen….. Tips altijd welkom voor Bejeweld Blitz om mijn compaan te verslaan!

Speciaal voor mij

Geserveerd met warme chocomelk, suikerbrood en een bosje bloemmetjes aan mijn bed!

Den toerist uithangen 3

Vandaag kozen we om de speurtocht te doen die klasse voor ouders organiseerde. Met de bon kon je een gratis pakket in Mechelen afhalen waar een opdrachtenboekje inzat en verschillende voorwerpen die je moest gebruiken voor de opdracht (oa. touw, balpen, bellenblazer, spuitje, diaraampje) We waren met ons gezin en het beste vriendinnetje van ons zuske die was blijven slapen.

Pas in’t stad is de zoon zijn nikkel beginnen vallen dat een speurtocht ook veel wandelen inhoud. Dat ons zuske het opdrachtenboekje stevig in de hand hield hielp ook al niet veel. Na de derde opdracht ging het mis en begon hij te zeuren dat hij naar huis wou. Desnoods te voet en of dat de doen was.
“Maar ventje toch, dat is een heel stuk wandelen hoor.”
“En is dat moeilijk van hier.”
“Neen eigenlijk niet, het is bijna een rechte lijn naar huis over de grote baan.”

Bij de opdracht aan de kerk hing het al ferm zijn voeten uit. Terwijl ik met A. op een bankje zat, Smoker met ons zuske nog eens rond de kerk liepen om iets te zoeken was ineens -poefpaf- de zoon verdwenen. Smoker boos dat hij zich niet moest verstoppen en ons maar moest volgen. Ik nog eens in’t straatje gekeken waar hij het laatst gezien was. Niks. Smoker zei dat hij er niet op ging wachten en dat we verder gingen.

Het was toch maar lam en tam dat ik de speurtocht meewandelde. De zoon is al 13 jaar, dat is geen klein kind meer, hij wou naar huis dus veronderstelden wij dat hij er van onderdoor was gemuisd. A. vroeg of ik niet ongerust was. Neen, eigenlijk niet. Had haar (ook autistische en toen 14j.) broer vorig jaar ook geen straffe toer uitgehaald. Die is zo verzot van vliegtuigen dat hij een hele fietsroute naar Zaventem had uitgestippeld en daar ook effectief naar toe was gefietst. Maar liefst 35 km! De (verwittigde) politie heeft hem dan van de baan geplukt toen hij weer op terugweg was.

Twee uur later telefoon GSM: “Maa, ik ben thuis…. Ja, de achterdeur was los (oei, vergeten op slot te doen)…ja,oké ik zal geen tv. zien en op de computer gaan.” Ik was opgelucht dat hij zo slim was om ons te bellen.

Thuisgekomen zat hij braaf een strip te lezen. Bewust hebben we hem een tijd genegeerd (zodat hij nog wat kon zweten voor wat ging komen).
“Wat is de straf die ge uzelf zou geven?”
“Euh, geen tv. meer..”
“Is dat al?”
“Oké, voor een week dan”
“Voor heel het weekend geen tv., geen computer, geen DS, geen Wii, niks wat beeldschermen heeft.”
“Mag ik mijn GSM houden?”
“Nee, daar staan ook spellekes op. En weet je ook waarom ge die straf krijgt?”
“Omdat ik zonder iets te zeggen ben weggegaan.”
“Voila!”

Ligt dat aan zijn autisme dat hij zoiets doet? Of gewoon omdat hij zijn goesting niet kreeg. Feit is dat hij veel liever thuis is dan “den toerist uit te hangen” want dat is een synoniem voor wandelen.