Autosalon

Voor de eerste keer in mijn leven ben ik naar het autosalon geweest. Niet dat ik dit jaar een nieuwe auto ga kopen, ook mijn vader heeft nog geen plannen in die richting. Maar omdat Smoker en ik een vrije dag hadden en mijn vader mee wou, liepen we daar om 11 u. al rond. Ik was vooral geïnteresseerd in de kleine stadswagen, mijn vader in de middenklasse. Het viel op dat bij sommige merken de allerkleinste auto’s duurder waren dan het model erop. We hebben beenruimte getest en de inhoud van de koffer(tjes). Fiat 500, Citroën C1, Chevrolet Spark, Hyundai i10, KIA picanto en Suzuki Alto waren favoriet. De één voor design, de andere voor de prijs. Ook mijn vader had de opvolger van zijn Fiat gevonden, de KIA Soul.
En nu hebben we thuis weer een paar foldertjes liggen om nog eens te bestuderen, maar dat is voorlopig ook het enige wat ermee gedaan wordt.

WoW

WoW, ik vind daar niks wow aan. We krijgen dat kl***ding maar niet aan de praat. De zoon had een trialversie van een tante gekregen en op een kwartier was hij verkocht aan World of Warcraft. Met zijn centen (heb het zaterdag eerst voorgeschoten) heeft hij een pakket gekocht met 3 maanden abonnement. Nu zitten wij daar al 2 dagen aan te foefelen om het aan de praat te krijgen. Al 2x geherinstalleerd met telkens een andere foutmelding om op te lossen. Enfin, nu heb ik de versie van de site gedownload. En telkens duurt dat ellendig lang….

Grrrrr…….ben een beetje gefrustreerd!!! Zoon weigert ook nog te betalen voor het helemaal in orde is. Dat kan ik hem niet kwalijk nemen, ik zou dat ook niet doen.

Ik moet nog bellen….

Traditioneel was Kerstmis de dag van de 2 maaltijden. ’s Middags bij mijn ouders, samen met mijn broer (en zijn gezin) uit het verre (nou ja) Duitsland. Rond 18.00 trokken we dan naar zijn ouders voor een fondue.
Omdat het te moeilijk werd voor moeke had ze aan de oudste schoonzus gevraagd om dat te organiseren bij haar thuis. Dan sterft moeke. Het wordt er nog 2 keer gedaan maar vorig jaar werd er dan voor formule restaurant gekozen. Altijd zijn de kleinkinderen (en stiefkleinkinderen) er bij. Dan sterft vokke.

Zegt de oudste schoonzus dat ze het dit jaar ’s avonds bij haar wil doen, simpel met een kaastafel en gezellig alle ge-erfde foto’s bekijken. Zo rond een uur of zeven. Zonder de kinderen. Ik slik, gelukkig is het nog later op de avond en kunnen we langer met ons gezin samen zijn. Ik bedenk wrang of ze dat ook gezegd zou hebben als de jongste gescheiden schoonbroer zijn kinderen en ’stief’kinderen had. Ze zou aan hem niet gevraagd hebben om een babysit met Kerstdag te zoeken.

Als ik het aan ons moeder vertel zegt die spontaan dat de kinderen dan bij haar mogen blijven. Maar ons zuske wil mee. Die wil mee naar haar nonkels, die wil mee alle foto’s bekijken en de verhalen horen. De zoon is daar laconiek in. Wij mogen niet mee, okéé, dan blijf ik wel thuis. En neem die zus gerust mee, dan ben ik ervan af.

Als Smoker de volgende avond samen met zijn broers de dankbetuigingen doorneemt en verder afspreekt geef ik hem 2 missies mee. Nl. vragen of Muggy (ex-schoonzus die nog altijd een goede band had met haar ex-schoonouders) een bepaald houten beeldje mag hebben en 2 aquarellen, vragen aan de oudste broer of ons zuske mee mag.

Missie 1 volbracht, alleen het houten beeldje mocht ze hebben maar de 2 aquarellen nam haar ex-man mee (die daar hoegenaamd niet in geïnteresseerd was), aan missie 2 had hij helemaal niet meer aan gedacht. En hij wil niet bellen, ondanks het gezaag van ons zuske. Want er is nu eenmaal zo beslist. Zelfs na de rake opmerking van ons zuske dat als vokke had geleefd de kinderen er wel bij hadden mogen zijn.

Dus blijft het wringen bij mij en ik zal zelf moeten bellen. Vanavond nog. ‘t Zal wel mogen zeker, dat ze dan meekomt??

Ocharme

Vorige week was het de begrafenis van vokke: broer-vader-grootvader. Hij heeft genoten van het leven.

Vandaag was het de begrafenis van kleine M: toekomstig zusje-dochtertje-kleindochtertje. Mijn collega haar kindje heeft het na 6 maanden zwangerschap niet gered. Ik wens haar veel sterkte en steun toe!

Eerste lezing

Eerste lezing: Testament van Bram Vermeulen gelezen door Happy Genes.

Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten

(en toen brak mijn stem en heb de tekst verder uitgestameld)

het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij die bent vergeten.

En als ik dood ga, treur maar niet
ik ben niet echt weg moet je weten
het is het verlangen dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten.

En als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij mij bent vergeten
dood ben ik pas als jij mij bent vergeten.

Rust zacht en vaarwel, lieve vokke…

Hij is vrij

Zaterdag 16 u.: gesprek met de dokter: longfibrose, onomkeerbaar, geen behandeling meer mogelijk, verder zetten van de therapie is zinloos.
Zaterdag 18 u.: ziekenzalving.
Zaterdag 19.30 u.: familie die wil komt afscheid nemen.
Zaterdag 20.30.: alle ondersteundende medicatie, dialyse, sondevoeding wordt gestopt, enkel beademing blijft met zwaardere slaap-en pijnmedicatie, we weten nog niet of het uren of dagen zal duren.
Zaterdag 22.00 u.: iedereen blijft waken, we krijgen een kamer ter beschikking waar we afwisselend even kunnen rusten.
Zondag 04.00 u.: draaien en keren op een houten stoel, zijn bloeddruk en hartslag blijft ‘hangen’.
Zondag 09.30 u.: ik ga rusten.
Zondag 10.30 u.: schoonzus maakt me wakker want de hartslag wordt veel lager.
Zondag 11.00 u.: de monitor toont een vlakke lijn, beademing wordt afgezet.
Zondag 11.30 u.: afscheid in het mortuarium, ontdaan van alle katheders en sondes.
Zondag 12.30 u.: Smoker en ik zitten ‘verweesd’ thuis.

Maar eindelijk is hij vrij, vrij van alle aardse pijn en lijden!

Mijn kinderen

Ik ben trots op mijn kinderen. Trots hoe ze waardig en volwassen omgaan met de hele situatie.

Tot hier toe was het wat abstract. Ze vatte wel dat vokke heel ziek was, dat het slecht kon aflopen maar zolang het ‘afwachten’ was, was er hoop. 14 dagen geleden hebben ze hem voor het eerst gezien in een kunstmatige slaap en met beademing langs de mond. Het zicht was niet mooi. Vokke had zijn gebit niet in, hij had een neussonde, de beademing en net die dag waren zijn ogen maar half toe. Het was heel confronterend.

De dochter had dan gisteren mijn telefonisch gesprek van de dokter gehoord en huilde en was kwaad omdat we hem lieten doodgaan. De zoon had het gesprek vanuit de badkamer gehoord maar ik moest het niet meer herhalen. Beide wilden vokke nog ‘levend’ zien. De zoon was ook heel overtuigend, desnoods zelfs ’s nachts als het zo ernstig was.

Vanavond zijn we er dan samen heen gegaan. Zo emotioneel dat het 14 dagen geleden was, zo rustig en sereen waren de kinderen vandaag. De zoon bleef het wel op een afstand bekijken en na 10 min. vroeg hij of hij naar de gang mocht. De dochter bestudeerde vokke uitgebreid. Met de tracheastomie was zijn gezicht al wat menselijker en zijn ogen waren (gelukkig) helemaal dicht. Al de machines werden van nabij bekeken en de samenstelling van de sondevoeding werd onder de loep genomen. Ook gaf ze hem tenslotte een afscheidkus op het voorhoofd. Ze begreep niet dat ik (en ook zijn vriendin) de enige waren die hem telkens een kusje gaven. Het voelde toch helemaal niet eng aan.

Ja, ik ben trots op mijn kinderen.

Noveenkaarsje is bijna opgebrand

Daarnet gebeld door de dokter voor de uitslag van de longbiopsie. Hij heeft inderdaad longfibrose, zoals ze al 4 weken geleden dachten. Deze situatie is onomkeerbaar, dat staat nu zwart op wit vast. We hadden voor morgen een afspraak willen vastleggen maar het uur ging niet voor de dokter, vroeger of later ging dan weer niet voor ons omdat dan niet iedereen er bij kon zijn. Nu overleggen we de agenda’s voor zaterdag want (gelukkig voor ons) is de dokter dit weekend van wacht en dus aanwezig in het ziekenhuis.

In’t weekend moet ik heel de dag werken maar ik heb voor de namiddag recup kunnen afpingelen, jammer voor de collega die hem normaal ging krijgen maar dit gaat toch voor. Voor de maand november heb ik zeker geen klagen over mijn uren. Mijn administratieve job heb ik voor deze maand ‘on hold’ mogen zetten en ik heb een paar extra recups gekregen. Dat gaf mentaal toch een hele ontlasting. Ik wil dat niet meer, al die overplanning. Maar dat ga ik volgend jaar aanpakken….met mijn vuist op tafel kloppen, van mijn oren maken, mijn eisen stellen…yep, right, tot het zover is, slik.

4de noveenkaarsje

Schoonvader ligt ondertussen een dikke maand op INZO. Toestand blijft stabiel- zeer slecht. Ondertussen hebben ze ook een tracheastomie gestoken om een comfortabelere beademing te hebben en kunnen zijn mondhoeken eindelijk genezen.
De scan die ze vrijdag van de longen hebben genomen is slecht, er zijn nog weinig longblaasjes over. Als de toestand het toelaat (want vandaag kreeg hij 90% O2) nemen ze morgen een biopsie van de longen om te zien of de longaandoening onomkeerbaar is.

Al twee verpleegkundigen hebben ons al verteld dat het uiteindelijk slecht zal aflopen. Iemand in zijn toestand hebben ze er nog niet weten doorkomen. Ik weet dat ook al lang maar telkens toveren de dokters nog een konijn uit hun hoed- dialyse, sondevoeding, tracheastomie, nog andere medicatie, een scan en nu de biopsie.
Als ze willen kan mijn schoonvader nog weken-maanden in leven blijven.

Dit is geen leven meer!

Muziek-stokje

Ik heb een stokje gekregen van Breeg met het vriendelijke verzoek 5 favoriete nummers op mijn blogje te zetten. Bij nader inzien moet het zelfs uw happy top five zijn.

Happy, tsss.

Deze zomer ontdekt: Peter Fox met ‘das haus am see’

Leren kennen bij de cooling down van de spinning: Karl Jenkins met ‘Adiemus’

Deze is van mijn jeugd, daar begon ik spontaan op de dansen: Soft Cell met ‘Tainted Love’. De link is niet afspeelbaar, wel op de originele plaats: youtube=http://www.youtube.com/watch?v=8cCI_XDQWb0

Ook niet echt happy maar geweldige muziek: Ultravox met ‘Vienna’

Dan heb ik ook nog Dido met ‘here with me’ maar ik zal dat vervangen door een happy-er song. Dit vind ik echt een feel-good song, ik ben blij dat ik er nu naar luister: Norah Jones met ‘ Sunrise’

Ik gooi het stokje vriendelijk door naar Annelyse, Alejosa, Francky, roze bril en Annava in de hoop dat zij wel vrolijkere muziek in hun kopje hebben zitten.